Napar
Pierwiosnek lekarski to jeden z najskuteczniejszych krajowych surowców wykrztuśnych o działaniu odruchowym. Saponiny triterpenowe (prymulakwasy, prymulageniny) zawarte w kielichach kwiatów i w kłączu drażnią zakończenia nerwu błędnego w błonie śluzowej żołądka; drogą odruchową pobudza to gruczoły oskrzelowe do wydzielania rzadkiej, wodnistej wydzieliny, która rozrzedza zalegający gęsty śluz i ułatwia jego odkrztuszenie. Dodatkowo saponiny obniżają napięcie powierzchniowe śluzu, a glikozydy fenolowe (prymulaweryna, prymweryna) działają przeciwzapalnie i lekko przeciwskurczowo. Napar stosuje się przy kaszlu mokrym z trudną do odkrztuszenia wydzieliną, w nieżycie oskrzeli i w fazie zdrowienia po infekcji — nie ma sensu przy kaszlu suchym, bo tam nie ma czego upłynniać.
Dorośli: 1 szklanka (250 ml) ciepłego naparu 2–3 razy dziennie, zawsze PO jedzeniu. Kurację prowadzić do ustąpienia produktywnego kaszlu, zwykle 7–10 dni; nie dłużej niż 3 tygodnie ciągiem. Dzieci 6–12 lat: 1/2 szklanki naparu przygotowanego z 1 łyżeczki surowca na 250 ml wody, 2 razy dziennie po jedzeniu. Dzieci 4–5 lat: 2–3 łyżki naparu 2 razy dziennie, wyłącznie po konsultacji z lekarzem. Dzieciom poniżej 4. roku życia nie podawać — saponiny łatwo drażnią żołądek i wywołują wymioty przy niewielkim błędzie w dawce. Nie łączyć z lekami przeciwkaszlowymi (butamirat, kodeina, dekstrometorfan): hamowanie odruchu kaszlowego przy jednoczesnym zwiększaniu wydzieliny prowadzi do jej zalegania w oskrzelach i grozi zapaleniem płuc.
Napar przechowuj co najwyżej do wieczora, w lodówce, w zakręconym słoiku — przed wypiciem podgrzej w kąpieli wodnej do ciepłej temperatury. Suszony kwiat pierwiosnka trzymaj w szczelnym słoiku z ciemnego szkła, w suchym miejscu, w temperaturze pokojowej. Surowiec jest bardzo wrażliwy na wilgoć i światło: pod wpływem wilgoci brunatnieje i traci saponiny, a na świetle blakną barwniki (żółty kwiat robi się siwo-biały — to sygnał, że surowiec jest już zwietrzały). Nie trzymaj go w foliowej torebce w szufladzie obok pary z gotowania.
napar: zużyć w ciągu 12 godzin (najlepiej świeży); suszony kwiat: 12 miesięcy
Największy błąd to kupowanie lub zbieranie samych żółtych płatków bez kielichów — tak wygląda „ładny” surowiec, ale terapeutycznie jest znacznie słabszy; saponiny koncentrują się w kielichu i kłączu. Dobry surowiec ma widoczne, jasnozielone, rozdęte kielichy. Drugi błąd: parzenie zbyt długo i zbyt mocno w nadziei na silniejszy efekt — dostaniesz drapanie w gardle i mdłości, a nie lepsze wykrztuszanie. Trzeci: picie na czczo, po którym pierwiosnek często wywołuje nudności i ludzie niepotrzebnie rezygnują z kuracji. Dobrze zaparzony napar jest jasnożółty, o delikatnym miodowym zapachu i lekko drapiącym, mydlanym posmaku — ten mydlany posmak to właśnie saponiny i jest oznaką, że surowiec jest wartościowy. Jeśli napar jest zupełnie mdły, surowiec jest stary lub pozbawiony kielichów. Silniejszy preparat uzyskasz z kłącza (Primulae radix): 1 łyżeczka rozdrobnionego kłącza na szklankę, gotować 5 minut — ale kłącze mocniej drażni żołądek, więc do codziennej kuracji lepszy jest kwiat. Pierwiosnek dobrze łączy się z tymiankiem (dodatkowo rozkurczowo i przeciwbakteryjnie), babką lancetowatą (osłonowo) i prawoślazem (śluz łagodzący podrażnione gardło). Zamiennik przy braku pierwiosnka lekarskiego: pierwiosnek wyniosły — ma ten sam profil działania.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.