Napar
Wierzbownica drobnokwiatowa to najważniejsze polskie zioło dla mężczyzn po pięćdziesiątce. Jej ziele zawiera enoteinę B — makrocykliczną elagotaninę, która hamuje 5-alfa-reduktazę i aromatazę, oraz flawonoidy (mirycetynę, kwercetynę) i beta-sitosterol o działaniu przeciwzapalnym. Efektem jest zmniejszenie obrzęku zapalnego gruczołu krokowego, poprawa strumienia moczu i ograniczenie nocnego oddawania moczu w łagodnym rozroście I i II stopnia. Wierzbownica jest przy tym łagodna dla żołądka i nadaje się do długiego, wielomiesięcznego stosowania — czego o większości surowców prostatowych powiedzieć nie można.
Dorośli mężczyźni: 1 szklanka (250 ml) naparu 2 razy dziennie na czczo — rano przed śniadaniem i wieczorem. Nie zwiększaj dawki: wierzbownica działa w małych, regularnych porcjach, a większe ilości oznaczają tylko więcej garbników i podrażniony żołądek. Kuracja trwa minimum 3 miesiące bez przerwy; pierwsze efekty — mniej nocnych pobudek, mocniejszy strumień, łatwiejsze rozpoczęcie mikcji — pojawiają się zwykle po 4–8 tygodniach. Przy stosowaniu przewlekłym rób 2 tygodnie przerwy po każdych 3 miesiącach. Wierzbownicę stosuje się także pomocniczo przy przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego i przy podrażnieniu pęcherza. WARUNEK KONIECZNY: przed rozpoczęciem kuracji zbadaj PSA i skonsultuj się z urologiem — objawy łagodnego rozrostu i raka prostaty są nie do odróżnienia bez badania. Nie stosować u dzieci.
Napar przechowuj w lodówce maksymalnie 12 godzin — najlepiej zaparzać go świeżo do każdej porcji, bo enoteina B utlenia się i po dobie w naparze zostaje głównie garbnik. Suszone ziele trzymaj w szczelnym słoju z ciemnego szkła, w suchym i chłodnym miejscu, bez dostępu światła. Prawidłowo wysuszona wierzbownica ma barwę szarozieloną; ziele, które zbrązowiało albo poczerniało, było suszone w zbyt wysokiej temperaturze lub zawilgocone i straciło większość taniny elagowej. Nie mielić na zapas — rozdrabniaj bezpośrednio przed użyciem.
napar zużyć w ciągu 12 godzin; suszone ziele: 12–18 miesięcy
Najczęstszy błąd to przedawkowanie w przekonaniu, że więcej znaczy lepiej — wierzbownica jest surowcem małodawkowym, a łyżka zamiast łyżeczki daje napar cierpki i drażniący żołądek, bez żadnego zysku terapeutycznego. Drugi błąd to picie z posiłkiem: garbniki związują białka i żelazo z jedzenia, przez co i wchłanianie zioła, i wartość posiłku spadają. Trzeci: rezygnacja po miesiącu. Ta roślina działa powoli i wymaga kwartału cierpliwości. Uwaga na gatunek — leczniczo używa się wierzbownicy drobnokwiatowej (Epilobium parviflorum) i gatunków małokwiatowych; NIE zbieraj wierzbówki kiprzycy (Chamaenerion angustifolium), tej wysokiej, z dużymi różowymi kwiatami rosnącej na zrębach — to inna roślina o innym działaniu, często mylona przy zbiorze. Wierzbownica drobnokwiatowa jest niepozorna, ma drobne, bladoróżowe kwiatki wielkości paznokcia i rośnie na wilgotnych brzegach rowów i cieków. Dobrze zrobiony napar ma barwę jasnozłocistą do bursztynowej, delikatnie ściągający smak i ledwo wyczuwalny, trawiasty zapach; napar ciemnobrunatny i mocno cierpki oznacza, że przedawkowałeś ziele albo parzyłeś je zbyt długo. Wierzbownica świetnie współpracuje z korzeniem pokrzywy — najlepsze efekty daje picie obu naprzemiennie lub w jednej mieszance.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.