Napar z ziela wrzosu przy częstym parciu na mocz

Metryczka

• Typ: Napar
• Kategoria: Drogi moczowe
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 20 minut
• Wydajność: 1 porcja naparu (250 ml); dobowa kuracja to 2–3 porcje
• Sezon: sierpień–wrzesień, w pełni kwitnienia — ziele zbiera się w słoneczny dzień po obeschnięciu rosy, susząc je w cieniu i przewiewie w temperaturze do 35 °C, aby zachować różowy kolor kwiatów

Składniki

• 1 czubata łyżka (ok. 3 g) suszonego ziela wrzosu zwyczajnego na porcję
• 250 ml wrzącej wody
• 0,5 łyżeczki miodu (opcjonalnie, do przełamania cierpkości — nie w czasie infekcji)
• ok. 1,5 litra wody dziennie do popijania

Przygotowanie

1. Odmierz 3 g (ok. 1 czubatą łyżkę) suszonego, rozdrobnionego ziela wrzosu — używaj samych kwitnących wierzchołków, zdrewniałe łodygi odrzuć, bo nic nie oddają.
2. Zalej 250 ml wody o temperaturze ok. 95 °C.
3. Przykryj spodkiem i parz 15 minut. Przykrycie jest istotne — pod nim skraplają się i wracają do naparu lotne frakcje.
4. Przecedź przez gęste sitko, susz odciśnij i odrzuć.
5. Pij ciepły, małymi łykami, 2–3 razy dziennie między posiłkami.
6. Ostatnią porcję wypij najpóźniej 3 godziny przed snem — inaczej moczopędne działanie wrzosu obudzi cię w nocy i pogorszy dokładnie to, co miałeś leczyć.

Dawkowanie

Dorośli: 1 szklanka (250 ml) naparu 2–3 razy dziennie między posiłkami. Kuracja przy nawracającym parciu na mocz: 3–4 tygodnie picia, potem 1–2 tygodnie przerwy. Przy ostrych objawach infekcji można pić 3 razy dziennie przez 7–10 dni. Dzieci powyżej 12 lat: pół szklanki (125 ml) 2 razy dziennie, nie dłużej niż 7 dni. Dzieciom poniżej 12 lat nie podawać. Jeśli parcie na mocz utrzymuje się mimo 2–3 tygodni kuracji, albo towarzyszy mu ból, gorączka lub krew w moczu — konieczna diagnostyka lekarska; przewlekłe parcie może oznaczać pęcherz nadreaktywny, kamicę lub przerost prostaty, a to nie są stany do samodzielnego leczenia ziołami.

Przechowywanie

Napar trzymaj w lodówce nie dłużej niż 12 godzin i przed wypiciem podgrzej — nie zagotowuj ponownie. Suszone ziele przechowuj w szczelnym słoju z ciemnego szkła lub w płóciennym woreczku w ciemnej szafce, w suchym miejscu. Wrzos jest drobny i kruchy, więc łatwo rozsypuje się w pył — nie ubijaj go w słoiku. Przy dostępie wilgoci ziele pleśnieje i traci kolor, a wyblakły, szarawy susz bez zapachu jest już bezwartościowy. Sprawdzaj zapas co kilka miesięcy.

Trwałość

napar zużyć w ciągu 12 godzin; suszone ziele: 12–18 miesięcy

Wskazówki

Najczęstszy błąd to zaparzanie całych, zdrewniałych gałązek — twarde łodygi mają znikomą zawartość arbutyny, więc zbierasz i suszysz balast. Bierz wyłącznie górne 10–15 cm pędu z kwiatami. Drugi błąd to picie wieczorem: wrzos jest moczopędny, więc porcja przed snem oznacza nocne wstawanie. Trzeci: gotowanie zamiast parzenia — długi wrzątek wyciąga garbniki, napar robi się gorzki i ściągający, a śluzy, które miały osłaniać pęcherz, ulegają zniszczeniu. Dobrze zrobiony napar ma barwę jasnobrunatną do herbacianej, lekko cierpki, ziołowo-miodowy smak i wyraźny wrzosowy zapach. Napar bezwonny i wodnisty to znak, że ziele jest przeleżałe. Wrzos świetnie łączy się z nawłocią (silniejsze przepłukanie), skrzypem (uszczelnienie naczyń) i rumiankiem (rozkurcz). Jeśli nie masz wrzosu, najbliższym zamiennikiem jest liść borówki brusznicy w tej samej ilości.

Przeciwwskazania

Użyte zioła