Chłodny okład z octu na gorączkę

Metryczka

• Typ: Oklad
• Kategoria: Przeziębienie i odporność
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 20 minut
• Wydajność: ok. 600 ml płynu — na jeden zabieg (2 okłady na łydki)
• Sezon: cały rok (szczyt zachorowań: październik–marzec); miętę zbieraj w czerwcu–sierpniu, tuż przed kwitnieniem

Składniki

• 125 ml octu jabłkowego 5–6% (lub spirytusowego 6%)
• 375 ml letniej wody o temperaturze 30–32 °C
• 1 łyżka suszonego liścia mięty pieprzowej
• 100 ml wrzątku (na napar miętowy)
• 2 bawełniane ściereczki lub lniane chusty ok. 40 × 60 cm (na łydki)
• 2 suche ręczniki do owinięcia z wierzchu

Przygotowanie

1. Zalej łyżkę mięty 100 ml wrzątku, przykryj i parz 15 minut, po czym odcedź i ostudź do temperatury pokojowej.
2. Zmierz choremu temperaturę i dotknij jego stóp i dłoni — jeśli są zimne i chory ma dreszcze, NIE rób okładu, tylko przykryj go i poczekaj, aż kończyny się ocieplą.
3. W misce wymieszaj 125 ml octu z 375 ml letniej wody (proporcja 1 : 3) i dolej ostudzony napar miętowy.
4. Sprawdź temperaturę płynu — powinna wynosić 30–32 °C, czyli około 2–3 °C poniżej temperatury skóry chorego. Płyn ma być odczuwalnie chłodniejszy od ciała, ale nie zimny.
5. Zanurz ściereczki, odciśnij tak, żeby nie ociekały, i owiń nimi łydki od kostki po kolano.
6. Na każdą mokrą ściereczkę nałóż suchy ręcznik, ale nie owijaj folią — para wodna musi odparowywać, inaczej okład zadziała jak kompres rozgrzewający.
7. Trzymaj 10–15 minut, aż ściereczki ogrzeją się do temperatury ciała.
8. Zdejmij okłady, osusz skórę i zmierz temperaturę. Powtórz najwyżej dwa razy w odstępach 30 minut.
9. Podawaj choremu do picia letnie płyny — chłodzenie bez nawadniania nie ma sensu.

Dawkowanie

Wyłącznie zewnętrznie, nie pić. Okład na łydki 10–15 minut, maksymalnie 3 zabiegi w ciągu doby, w odstępach nie krótszych niż 30 minut. U dzieci powyżej 6. miesiąca życia stosuj słabsze rozcieńczenie: 1 część octu na 5 części wody, okład 5–10 minut, a napar miętowy pomiń u dzieci poniżej 3 lat. U niemowląt poniżej 6. miesiąca życia okładów octowych nie stosuje się w ogóle. Okład jest środkiem doraźnym — jeśli gorączka nie ustępuje mimo leku przeciwgorączkowego i chłodzenia, to sprawa dla lekarza, a nie dla kolejnych okładów.

Przechowywanie

Płynu nie przechowuje się — cały sens okładu polega na kontrolowanej temperaturze, a raz użyty płyn jest zanieczyszczony florą skórną. Nierozcieńczony ocet trzymaj w zamkniętej butelce w ciemnym miejscu; ocet przelany do metalowego naczynia reaguje z metalem i nie nadaje się do kontaktu ze skórą.

Trwałość

przygotować bezpośrednio przed użyciem i zużyć w całości; nie przechowywać

Wskazówki

Najczęstszy i najgroźniejszy błąd to lodowata woda z zamrażarki: skurcz naczyń skórnych blokuje oddawanie ciepła, pojawiają się dreszcze i temperatura rośnie. Zasada brzmi: chłodniej od skóry o 2–3 stopnie, nie więcej. Drugi błąd to owijanie folią lub grubym kocem — bez parowania nie ma chłodzenia. Trzeci to okłady na czoło zamiast na łydki: czoło daje ulgę subiektywną, ale to łydki i pachwiny odprowadzają ciepło. Ocet jabłkowy można zastąpić spirytusowym 6% — działa tak samo, tylko ostrzej pachnie. Miętę można zastąpić naparem z lipy. Że zabieg działa, poznasz po tym, że skóra chorego różowieje i lekko się poci, a temperatura po 30 minutach spada o 0,5–1 °C; jeśli chory zaczyna szczękać zębami, natychmiast przerwij i okryj go.

Przeciwwskazania

Użyte zioła