Napar z korzenia pokrzywy na przerost prostaty

Metryczka

• Typ: Napar
• Kategoria: Drogi moczowe
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 50 minut (30 min namaczania + 3 min gotowania + 15 min naciągania)
• Wydajność: 1 porcja ok. 230 ml; dobowa dawka to 2 porcje
• Sezon: wrzesień–listopad lub wczesna wiosna (marzec–kwiecień) — korzeń kopie się poza sezonem wegetacji, gdy roślina odkłada substancje zapasowe; po wykopaniu umyć, pociąć na kawałki 2–5 mm i suszyć w temperaturze do 40 °C

Składniki

• 1 płaska łyżka (ok. 4 g) suszonego, rozdrobnionego korzenia pokrzywy zwyczajnej na porcję
• 250 ml wody
• szczypta suszonej mięty pieprzowej (opcjonalnie, dla smaku)

Przygotowanie

1. Odmierz 4 g suszonego korzenia pokrzywy — surowiec powinien być pocięty na kawałki 2–5 mm; kawałki grubsze niż 1 cm nie oddadzą substancji czynnych w rozsądnym czasie.
2. Wsyp korzeń do rondelka, zalej 250 ml zimnej wody i odstaw na 30 minut, żeby zdrewniała tkanka napęczniała.
3. Doprowadź do wrzenia pod przykryciem i gotuj na małym ogniu dokładnie 3 minuty — to krótkie zagotowanie rozbija ściany komórkowe korzenia i jest konieczne, bo samo zalanie wrzątkiem daje z korzenia niewiele.
4. Zdejmij z ognia i zostaw pod przykryciem na 15 minut do naciągnięcia.
5. Przecedź przez gęste sitko, korzeń mocno odciśnij — w wyciśniętym surowcu zostaje sporo wyciągu.
6. Pij ciepły, 2 razy dziennie: rano po śniadaniu i wieczorem, ale nie później niż 3 godziny przed snem.
7. Kurację prowadź bez przerw przez minimum 8 tygodni — wcześniejsze odstawienie nie ma sensu, bo efekt narasta powoli.

Dawkowanie

Dorośli mężczyźni: 1 szklanka naparu (z 4 g korzenia) 2 razy dziennie, co odpowiada dobowej dawce 8 g surowca mieszczącej się w zakresie 4–6 g stosowanym w wyciągach standaryzowanych, ale przy naparze wodnym wydajność ekstrakcji jest niższa, dlatego zwiększenie ilości surowca jest uzasadnione. Pierwsze efekty (mniej nocnych wstawań, mocniejszy strumień) pojawiają się zwykle po 4–6 tygodniach, pełne po 3 miesiącach. Kurację prowadzi się przewlekle: 3 miesiące picia, 2 tygodnie przerwy, potem powtórka. WARUNEK KONIECZNY: przed rozpoczęciem kuracji zbadaj PSA i skonsultuj się z urologiem. Objawy łagodnego rozrostu i raka prostaty są nie do odróżnienia bez badania, a picie ziół zamiast diagnostyki oznacza zwykłą stratę czasu, którego przy raku nie ma. Nie stosuj u kobiet i dzieci — surowiec nie ma tu żadnego zastosowania.

Przechowywanie

Gotowy napar przechowuj w lodówce, w zakręconej butelce, maksymalnie 24 godziny — po tym czasie mętnieje i kwaśnieje. Suszony korzeń trzymaj w szczelnym słoju lub płóciennym worku, w suchym, ciemnym i chłodnym miejscu. Korzeń, jako surowiec zdrewniały, jest trwalszy od ziela i wytrzymuje nawet 2 lata, ale przy wilgoci pleśnieje od wewnątrz — jeśli po przełamaniu kawałek jest ciemny w środku albo pachnie stęchlizną, wyrzuć całą partię. Nie mielić na zapas: zmielony korzeń szybko traci lignany.

Trwałość

napar zużyć w ciągu 24 godzin; suszony korzeń: 24 miesiące

Wskazówki

Największy błąd to mylenie korzenia z liściem — liść pokrzywy na prostatę nie działa, bo nie zawiera lignanów i lektyny w istotnych ilościach; to zupełnie inny surowiec o innym zastosowaniu. Drugi błąd to samo zalanie korzenia wrzątkiem bez namoczenia i krótkiego zagotowania — zdrewniała tkanka nie odda wtedy prawie nic i wypijesz zabarwioną wodę. Trzeci: rezygnacja po dwóch tygodniach, bo „nie działa”. Ten surowiec potrzebuje 6–8 tygodni, żeby cokolwiek pokazać. Dobrze zrobiony napar jest jasnobrunatny, o ziemistym, lekko orzechowym zapachu i łagodnie ściągającym smaku; napar bezbarwny oznacza za grubo pocięty lub przeleżały korzeń. Korzeń pokrzywy dobrze łączy się z wierzbownicą drobnokwiatową (działa komplementarnie, przeciwzapalnie na gruczoł) i owocami palmy sabalowej. Zbierając korzeń samodzielnie, kop go jesienią z roślin co najmniej dwuletnich — młode rośliny mają korzeń cienki i ubogi w substancje czynne. Do picia można dodać szczyptę mięty, bo ziemisty smak korzenia bywa dla wielu nie do przełknięcia.

Przeciwwskazania

Użyte zioła