Napar z szyszek chmielu na bezsenność

Metryczka

• Typ: Napar
• Kategoria: Sen i uspokojenie
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 20 minut
• Wydajność: ok. 230 ml — 1 porcja wieczorna
• Sezon: Zbiór szyszek chmielu: koniec sierpnia–wrzesień, gdy szyszki są jeszcze zielonożółte, sprężyste, a łuski przy rozłamaniu pokazują obfitą, żółtą lupulinę. Zebrane za późno (brązowiejące) są już bezwartościowe. Suszyć natychmiast po zbiorze, w cieniu i przewiewie, w temperaturze do 40 °C, cienką warstwą, przez 1–2 dni. Napar stosuj przez cały rok, ale najsilniejszy surowiec masz od października do wiosny.

Składniki

• 1 łyżka suszonych szyszek chmielu, rozdrobnionych (ok. 2–3 g)
• 250 ml wrzącej wody
• 1 łyżeczka miodu lipowego do dosłodzenia (opcjonalnie, tłumi gorycz)

Przygotowanie

1. Szyszki rozdrobnij w palcach lub w moździerzu — całe szyszki oddają wyciąg bardzo słabo, bo lupulina siedzi w gruczołkach u nasady łusek.
2. Wsyp do szklanki lub kubka o pojemności min. 300 ml.
3. Zalej 250 ml wrzącej wody (ok. 95 °C).
4. Natychmiast przykryj spodkiem — olejek chmielowy jest lotny i ulatnia się z parą.
5. Parz 15 minut pod przykryciem. Krótsze parzenie nie wyciągnie żywic goryczkowych.
6. Przecedź przez sitko, lekko odciskając surowiec.
7. Ostudź do temperatury pitnej i ewentualnie dosłódź miodem (po schłodzeniu do ok. 50 °C).
8. Wypij w całości 30–60 minut przed planowanym zaśnięciem, spokojnie, małymi łykami.

Dawkowanie

Dorośli: 1 szklanka (250 ml) ciepłego naparu raz dziennie, 30–60 minut przed snem. Przy silnym napięciu w ciągu dnia można dodać drugą porcję po południu, ale wtedy licz się z sennością — nie pij przed prowadzeniem pojazdów ani obsługą maszyn. Kuracja: 2–4 tygodnie, potem 1–2 tygodnie przerwy; chmiel nie uzależnia, ale przy przewlekłej bezsenności samo zioło nie rozwiąże przyczyny. Efekt pojawia się zwykle po kilku–kilkunastu dniach regularnego stosowania, nie po pierwszej szklance. Dzieci: nie stosować poniżej 12. roku życia. Młodzież 12–18 lat: pół szklanki (120 ml) przed snem, doraźnie, maks. 2 tygodnie.

Przechowywanie

Szyszki chmielu są wyjątkowo nietrwałe — utleniają się pod wpływem powietrza, światła i ciepła. Przechowuj je w szczelnym, ciemnym słoiku, najlepiej w lodówce (2–8 °C) lub zamrażarce; w temperaturze pokojowej tracą aktywność w kilka miesięcy. Prawidłowy susz jest zielonożółty, aromatyczny, żywiczny. Zbrązowiały surowiec o zapachu zjełczałego sera lub starego masła (utleniony humulon do kwasu izowalerianowego) nadaje się już tylko do wyrzucenia — nie zadziała. Napar przygotowuj świeżo na każdy wieczór; przechowywany traci olejek i gorzknieje.

Trwałość

Napar: pić na świeżo, tego samego wieczoru. Suszone szyszki: 9–12 miesięcy, po roku surowiec traci moc i pachnie serem.

Wskazówki

Największy błąd to używanie starego surowca. Chmiel zbrązowiały i pachnący jak stary ser jest bezużyteczny — kupuj susz z datą zbioru, nie tylko z datą przydatności. Paradoksalnie, świeżo zebrany chmiel jest słabszy nasennie niż leżakowany 2–3 miesiące, bo 2-metylo-3-buten-2-ol powstaje dopiero podczas przechowywania — to jedyne zioło, w którym pewne „starzenie” działa na korzyść, ale granica przebiega w okolicy roku. Gorycz jest nieunikniona; miód lipowy tłumi ją najlepiej, cukier nie. Nie „poprawiaj” naparu piwem — dawka chmielu w piwie jest znikoma, a alkohol rozbija architekturę snu. Chmiel dobrze łączy się z kozłkiem lekarskim i melisą (patrz mieszanka nasenna) — sam bywa za słaby przy nasilonej bezsenności. Jeśli po tygodniu picia nie widzisz różnicy, sprawdź najpierw surowiec (roztrzyj szyszkę w palcach — powinna zostawić żółty, lepki i intensywnie pachnący pyłek lupuliny), a dopiero potem zwiększaj dawkę. Zamiast naparu można zrobić poduszkę chmielową (50 g suszu w bawełnianym woreczku pod poszewkę) — działa łagodniej, ale bez przeciwwskazań doustnych.

Przeciwwskazania

Użyte zioła