Napar
Jemioła pospolita to jeden z najsilniej działających surowców krajowego zielarstwa stosowanych w nadciśnieniu: obniża napięcie naczyń, zwalnia akcję serca przez pobudzenie układu przywspółczulnego i łagodzi objawy nadciśnienia chwiejnego, zwłaszcza u osób starszych i w okresie okołomenopauzalnym. Kluczowa jest technika: substancje czynne jemioły (wiskotoksyny i lektyny to białka) są termolabilne, więc klasyczny napar na wrzątku pozbawia surowiec działania — dlatego zielarsko przygotowuje się z niej wyciąg zimny (macerat), mimo że w tradycji nazywa się go naparem. To preparat o twardych limitach dawki i czasu stosowania; nie nadaje się do przewlekłego picia „profilaktycznie”.
Wyłącznie dorośli. Dawka: 1 szklanka (ok. 230 ml) wyciągu 1–2 razy dziennie, na czczo lub między posiłkami; maksymalnie 2 szklanki dziennie, co odpowiada 4–6 g suszu na dobę. Pierwsze trzy dni pij tylko 1 szklankę dziennie i obserwuj ciśnienie oraz tętno. Kuracja trwa maksymalnie 4 tygodnie, po czym obowiązkowa jest przerwa co najmniej 2 tygodnie; nie więcej niż 3 kuracje w roku. Nie przekraczać dawek ani czasu kuracji — nie ma tu żadnej korzyści z „mocniejszego” parzenia, jest za to ryzyko zatrucia.
Gotowy wyciąg trzymaj wyłącznie w lodówce, w zakręconym słoiku, maksymalnie dobę — nie był wyjaławiany wrzątkiem, więc szybko się psuje; mętnienie, kwaśny zapach lub bąbelki oznaczają fermentację i preparat idzie do zlewu. Suszone ziele przechowuj w szczelnym, ciemnym naczyniu, w suchym miejscu, wyraźnie opisane i bezwzględnie poza zasięgiem dzieci. Nie trzymaj jemioły w tej samej szufladzie co herbaty ziołowe do codziennego picia — pomyłka przy pełnej garści może się źle skończyć.
gotowy wyciąg: 24 godziny w lodówce; suszone ziele jemioły: 12 miesięcy
Najczęstszy i najpoważniejszy błąd to zalanie jemioły wrzątkiem — wysoka temperatura ścina białkowe substancje czynne i preparat przestaje działać, przez co ludzie zaczynają zwiększać dawkę i wpadają w kłopoty. Stąd cała technika opiera się na zimnej wodzie i długim czasie. Drugi błąd to zbiór surowca z niewłaściwego drzewa: do celów leczniczych zbiera się jemiołę z drzew liściastych — najlepiej z topoli, lipy, jabłoni, klonu, brzozy — a nie z drzew iglastych; jemioła z jodły i sosny to inne gatunki o odmiennym składzie. Zbierać wyłącznie liście i młode, zielone łodyżki, bez jagód i bez zdrewniałych fragmentów. Susz w cieniu i przewiewie, w temperaturze do 40 °C; dobrze wysuszone ziele pozostaje żółtozielone i łamliwe, brunatne oznacza przegrzanie. Wyciąg jest prawidłowy, gdy jest lekko zielonkawy, klarowny, o mdławo-gorzkawym smaku. Jeżeli szukasz łagodniejszego rozwiązania — nie zwiększaj jemioły, tylko sięgnij po mieszankę z głogiem i serdecznikiem, gdzie jemioła jest jednym ze składników.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.