Napar
Rdest ptasi to niepozorny chwast deptanych podwórek i przydroży, a zarazem jedno z najbogatszych w przyswajalną krzemionkę ziół polskiej flory (do 1% kwasu krzemowego, w tym frakcja rozpuszczalna w wodzie). W tradycji zielarskiej figuruje jako zioło „oczyszczające krew”, co w praktyce oznacza łagodne działanie moczopędne połączone ze wzrostem wydalania produktów przemiany materii, w tym kwasu moczowego. Flawonoidy (awikularyna, kwercytryna) i garbniki dokładają działanie uszczelniające naczynia włosowate i lekko ściągające. Napar stosuje się w kuracjach wiosennych, przy skłonności do kamicy nerkowej, w rekonwalescencji oraz przy słabych naczyniach, łamliwych paznokciach i wypadaniu włosów. Krzemionka wymaga długiego kontaktu z gorącą wodą — dlatego ten napar parzy się dłużej niż zwykły.
Dorośli: 250 ml naparu 2–3 razy dziennie, między posiłkami, przez 3–4 tygodnie; potem co najmniej 2 tygodnie przerwy. W czasie kuracji pij dodatkowo co najmniej 2 litry wody dziennie — bez tego działanie moczopędne przy kamicy jest bez sensu, bo mocz musi być rozcieńczony. Kurację oczyszczającą prowadzi się zwykle wiosną, przez 4 tygodnie. Młodzież powyżej 12 lat: 1/2 szklanki 2 razy dziennie. Dzieci poniżej 12 lat: nie stosować bez konsultacji z lekarzem.
Gotowy napar przechowuj w lodówce, w zakręconej butelce, do 24 godzin; po tym czasie mętnieje i wytrąca osad krzemianowy. Suszone ziele trzymaj w szczelnym słoiku z ciemnego szkła lub w papierowej torbie w suchej szafce — surowiec jest drobny i mocno kruszy się przy przesypywaniu, więc nie warto go często przekładać. Zawilgocony rdest szarzeje, zbryla się i traci flawonoidy; spleśniałego nie ratuj dosuszaniem, tylko wyrzuć.
napar zużyć w ciągu 24 godzin; suszone ziele zachowuje wartość 12 miesięcy
Najczęstszy błąd to parzenie 10 minut jak zwykłego naparu — z krzemionką to nie działa, potrzeba 20–30 minut pod przykryciem, a przy kamicy krótkiego gotowania. Drugi błąd: zbiór z chodnika przed domem lub z pobocza; rdest ptasi jest rośliną miejsc zdeptanych, więc rośnie dokładnie tam, gdzie zbierać go nie wolno — szukaj go na miedzach, ścieżkach polnych i pastwiskach z dala od dróg. Trzeci: mylenie go z innymi rdestami — rdest ptasi jest płożący, z drobnymi zielonkawo-różowymi kwiatami w kątach liści i wyraźną, srebrzystą, błoniastą gatką na węzłach łodygi; rdest ostrogorzki i rdest plamisty mają kwiaty w kłosowatych szczytach i inne działanie. Suszyć w cieniu, w temperaturze do 40 °C, w cienkiej warstwie — przegrzany surowiec czernieje. Dobrze zrobiony napar jest zielonkawo-słomkowy, klarowny, o łagodnie ściągającym, trawiastym smaku; napar wybitnie cierpki i ciemny oznacza przesuszony lub przestarzały surowiec.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.