Napar
Skrzyp polny to podstawowy krajowy surowiec przy przepłukiwaniu dróg moczowych — działa moczopędnie dzięki flawonoidom (kwercetynie, kemferolowi) i saponinie equizetoninie, a jednocześnie dostarcza dobrze przyswajalnej krzemionki wzmacniającej ściany naczyń i tkankę łączną. Napar stosuje się przy skłonności do zakażeń dróg moczowych, piasku w nerkach, niewielkich obrzękach i w kuracjach oczyszczających. Krzemionka jest w skrzypie związana w postaci trudno rozpuszczalnej, dlatego surowiec wymaga długiego kontaktu z gorącą wodą — napar zaparzony pięć minut zawiera jej śladowe ilości. Kluczowa jest też pewność co do surowca: zbierać wolno wyłącznie skrzyp polny, nigdy podobne do niego skrzypy błotny i bagienny, które są trujące.
Dorośli: 1 szklanka naparu 2–3 razy dziennie, między posiłkami, ostatnią porcję najpóźniej o godzinie 17, żeby nie wstawać w nocy. Kuracja przepłukująca: 2–4 tygodnie, potem co najmniej 2 tygodnie przerwy. Nie stosować bez przerwy dłużej niż 6 tygodni. W trakcie kuracji pij co najmniej 2 litry płynów na dobę. Dzieci powyżej 12 lat: pół szklanki 2 razy dziennie, maksymalnie 7 dni i tylko po konsultacji z lekarzem; dzieciom poniżej 12 lat nie podawać.
Gotowy napar trzymaj w zamkniętym naczyniu w lodówce i wypij następnego dnia najpóźniej — po tym czasie mętnieje i traci działanie. Suche ziele przechowuj w szczelnym, ciemnym pojemniku, w miejscu suchym; skrzyp chłonie wilgoć i wtedy pleśnieje od środka pędu, co bywa niewidoczne z zewnątrz — surowiec o stęchłym zapachu nadaje się tylko do wyrzucenia.
napar zużyć w ciągu 24 godzin (przechowywany w lodówce); suchy surowiec zachowuje wartość 2 lata
Najczęstszy błąd to traktowanie skrzypu jak zwykłej herbaty i zaparzanie go 5–10 minut — taki napar praktycznie nie zawiera krzemionki. Jeśli zależy ci na maksymalnej zawartości krzemu, zamiast naparu zrób odwar: 2 łyżki ziela zalej 300 ml zimnej wody, gotuj 25–30 minut pod przykryciem, uzupełnij wodą do 250 ml. Skrzyp polny rozpoznasz po tym, że boczne gałązki pędu płonnego są skierowane skośnie ku górze, a najniższy człon gałązki jest dłuższy od pochwy liściowej łodygi — u skrzypu błotnego jest krótszy. Właściwie wysuszone ziele jest szarozielone, sztywne i chrzęści przy łamaniu; zżółkłe lub brunatne wyrzuć. Do wzmocnienia działania moczopędnego dodaj do porcji łyżkę ziela nawłoci lub liścia brzozy. Że kuracja działa, poznasz po wyraźnie większej objętości moczu przy tej samej ilości wypijanych płynów i ustępowaniu porannej opuchlizny.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.