Proszek z suszonej pokrzywy do posypywania potraw

Proszek z suszonej pokrzywy do posypywania potraw

Proszek

Sproszkowany liść pokrzywy zwyczajnej to najprostszy sposób na codzienne, drobne dawki surowca bogatego w żelazo, krzemionkę, chlorofil, potas i witaminę K. W odróżnieniu od naparu proszek zjadasz w całości, razem z błonnikiem i mineralnym popiołem rośliny — dlatego dostarcza więcej krzemu i wapnia niż wyciąg wodny. Sprawdza się w kuracjach oczyszczających i remineralizujących: przy łamliwych paznokciach, wypadaniu włosów, wiosennym zmęczeniu i leniwym metabolizmie. Posypuje się nim gotowe, nieogrzewane już potrawy, bo wysoka temperatura niszczy chlorofil i witaminy.

Metryczka

  • Typ: Proszek
  • Kategoria: Oczyszczanie i metabolizm
  • Trudność: łatwy
  • Czas przygotowania: 30 minut pracy + 8–48 godzin suszenia
  • Wydajność: ok. 55 g proszku (ok. 110 łyżeczek)
  • Sezon: maj–czerwiec (zbiór młodych liści przed kwitnieniem); drugi zbiór z odrostów sierpień–wrzesień

Składniki

  • 300 g świeżych liści pokrzywy (daje ok. 60 g suszu i ok. 55 g proszku)
  • alternatywnie: 60 g gotowego suszonego liścia pokrzywy
  • opcjonalnie: 15 g soli morskiej gruboziarnistej (na wariant „zielonej soli”, proporcja 4 części pokrzywy na 1 część soli)
  • opcjonalnie: 5 g suszonego czosnku w płatkach

Przygotowanie

  1. Zbieraj pokrzywę w rękawicach, przed kwitnieniem, wyłącznie górne 3–4 pary liści z młodych pędów. Starsze liście zawierają cystolity wapniowe drażniące nerki.
  2. Nie płucz surowca, jeśli zbierasz z czystego stanowiska — mokre liście czernieją. Jeśli musisz umyć, rozłóż je na ściereczce i odczekaj, aż całkowicie obeschną.
  3. Rozłóż liście w jednej warstwie na sitach lub papierze i susz w cieniu, w przewiewie, w temperaturze do 40 °C. W suszarce ustaw 35–40 °C na 6–8 godzin. Powyżej 45 °C liść traci barwę i wychodzi brązowy.
  4. Susz jest gotowy, gdy liść kruszy się w palcach z chrzęstem, a ogonki łamią się, nie zginają.
  5. Oddziel łodyżki i grubsze nerwy — dają włóknisty, niemielący się balast.
  6. Zmiel susz w młynku do kawy lub przyprawnym, porcjami po 15–20 g, po 20–30 sekund. Między porcjami odczekaj, aż młynek ostygnie — nagrzewanie wypala aromat.
  7. Przesiej proszek przez sitko o oczkach ok. 0,5 mm. Grubszą frakcję zmiel powtórnie.
  8. Jeśli robisz zieloną sól, zmiel osobno sól morską na drobny puder i wymieszaj z proszkiem pokrzywowym w proporcji 1:4.
  9. Przesyp od razu do suchego słoika z ciemnego szkła i szczelnie zamknij.

Dawkowanie

Dorośli: 1 płaska łyżeczka (ok. 2 g) 1–2 razy dziennie, wsypywana do gotowej, lekko przestudzonej potrawy — zupy, sałatki, jajecznicy, twarogu, koktajlu, hummusu. Nie gotuj z proszkiem, dodawaj go po zdjęciu z ognia. Kuracja remineralizująca: 2 g dziennie przez 4–6 tygodni, potem 2 tygodnie przerwy. Dzieci powyżej 6 lat: pół łyżeczki (1 g) dziennie. Pij w ciągu dnia co najmniej 1,5–2 litry wody — pokrzywa działa moczopędnie i bez odpowiedniego nawodnienia kuracja nie ma sensu.

Przechowywanie

Trzymaj w małych, szczelnie zamkniętych słoikach z ciemnego szkła, z dala od kuchenki i okna. Proszek ma ogromną powierzchnię i chłonie wilgoć oraz zapachy szybciej niż cały susz — otwarty słoik w wilgotnej kuchni zbryla się w kilka tygodni. Zbrylony i pachnący stęchlizną proszek nadaje się już tylko do kompostu. Nie przechowuj w lodówce (kondensacja pary). Do dużych zapasów dorzuć saszetkę żelu krzemionkowego spożywczego.

Trwałość

9–12 miesięcy w szczelnym, ciemnym słoiku

Wskazówki

Najczęstszy błąd to suszenie w słońcu lub w piekarniku powyżej 50 °C — proszek wychodzi wtedy siano-brązowy zamiast intensywnie zielonego i traci większość chlorofilu. Drugi błąd to mielenie niedosuszonego surowca: wilgotny liść klei się do noży i po kilku dniach pleśnieje w słoiku. Jeśli po zmieleniu proszek zbija się w grudki, susz był za wilgotny — dosusz go rozsypany cienką warstwą przez 2 godziny w 35 °C i zmiel ponownie. Zamiast pokrzywy zwyczajnej możesz użyć pokrzywy żegawki, ale ma ostrzejszy smak i zbiera się jej znacznie mniej. Dobry proszek pachnie zieloną herbatą i świeżo skoszoną trawą; zapach siana albo stęchlizny oznacza surowiec do wyrzucenia.

Przeciwwskazania

Użyte zioła

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.

Zaloguj się, aby dodać komentarz.