Wywar
Wywar z rdestu ptasiego to podstawowy domowy preparat przy skłonności do piasku i drobnych złogów w drogach moczowych. Rdest ptasi jest wyjątkowo bogaty w rozpuszczalne związki krzemu (do 1% krzemionki przyswajalnej) oraz flawonoidy — awikularynę i kwercytrynę — a jego działanie polega na łagodnym zwiększeniu diurezy i utrudnianiu zlepiania się kryształów w większe kamienie. Krzemionka wymaga dłuższego gotowania, żeby przeszła do wody, dlatego robimy wywar, a nie napar. Dla wzmocnienia efektu dokładamy skrzyp polny (krzem) i liść brzozy (diureza) — to trójka od pokoleń stosowana w polskim zielarstwie przy piasku nerkowym.
Doustnie: 150–170 ml letniego wywaru 3 razy dziennie, na 30 minut przed posiłkiem (całe 500 ml rozpisane na jeden dzień). Kurację prowadzić przez 2–3 tygodnie, następnie zrobić tygodniową przerwę; cykl można powtórzyć 2–3 razy w roku. Przez cały czas kuracji wypijać co najmniej 2–2,5 litra płynów dziennie — wywar ma wypłukiwać piasek, więc bez odpowiedniej ilości wody nie zadziała. Ostatnią porcję pić najpóźniej o godzinie 17, żeby nie wstawać w nocy. Dzieci powyżej 12 lat: pół dawki dla dorosłego (ok. 80 ml 2 razy dziennie), wyłącznie po konsultacji z lekarzem. Dzieciom poniżej 12 lat nie podawać.
Przelać do czystego, zaparzonego wrzątkiem słoika lub termosu i trzymać w lodówce, nie dłużej niż dobę. Wywar ziołowy bez konserwantów to doskonała pożywka dla bakterii i pleśni — po 24 godzinach mętnieje, kwaśnieje i traci wartość, a wypity może wywołać dolegliwości żołądkowe. Nigdy nie zostawiać wywaru na noc w temperaturze pokojowej. Nie zamrażać porcji leczniczych — po rozmrożeniu wytrąca się osad i wywar staje się bezużyteczny.
24 godziny w lodówce — wywar robi się na bieżąco, na jeden dzień
Najczęstszy błąd to zaparzanie rdestu jak zwykłej herbaty — z naparu krzem prawie nie przechodzi do wody i cały sens preparatu przepada. Musi być gotowanie, minimum 20 minut, pod przykryciem, żeby nie uciekały lotne składniki. Drugi błąd to gotowanie w aluminium — używaj emalii albo stali nierdzewnej. Ziele zbieraj z czystych miejsc: rdest ptasi rośnie na wydeptanych ścieżkach i poboczach, gdzie kumuluje ołów i sole drogowe; zbiór z pobocza drogi to preparat trujący, nie leczniczy. Ziele suszy się szybko, w cieniu i przewiewie, w temperaturze do 40 °C, w cienkiej warstwie. Dobrze zrobiony wywar ma barwę jasnooliwkową do zielonkawobrązowej, zapach siana i wyraźnie ściągający, lekko gorzkawy smak. Jeśli wywar jest przezroczysty i bez smaku — surowiec był stary (rdest traci moc po roku) albo gotowanie było za krótkie. Skrzyp polny można zastąpić skrzypem łąkowym, ale nigdy skrzypem błotnym, który jest trujący i zawiera alkaloidy.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.