Kąpiel z igliwia świerkowego na bóle reumatyczne

Kąpiel z igliwia świerkowego na bóle reumatyczne

Kapiel

Kąpiel z igliwia świerkowego to jeden z najstarszych zabiegów fizykalnych polskiego zielarstwa ludowego, stosowany przy przewlekłych bólach reumatycznych, sztywności stawów i nerwobólach. Działa dzięki olejkowi eterycznemu igliwia (pinen, borneol, octan bornylu), który w ciepłej wodzie paruje i wnika przez skórę, rozszerzając naczynia powierzchowne i wywołując miejscowe przekrwienie — stąd charakterystyczne uczucie ciepła i mrowienia. Przekrwienie przyspiesza usuwanie mediatorów zapalnych z okolic stawów i rozluźnia napięte mięśnie okołostawowe. Świerk daje odwar łagodniejszy i bardziej żywiczny niż sosna, dlatego jest lepiej tolerowany przez skórę osób starszych, do których ten zabieg trafia najczęściej.

Metryczka

  • Typ: Kapiel
  • Kategoria: Stawy i mięśnie
  • Trudność: łatwy
  • Czas przygotowania: 1 godzina 20 minut (przygotowanie odwaru) + 20 minut kąpieli
  • Wydajność: ok. 4 litry odwaru — jedna pełna kąpiel w wannie
  • Sezon: listopad–marzec (igliwie w spoczynku zimowym jest najbogatsze w olejek) oraz maj–czerwiec (młode, jasne przyrosty); zabieg wykonuje się przez cały rok, najczęściej jesienią i zimą

Składniki

  • 500 g świeżego igliwia świerkowego z młodymi gałązkami (końcówki pędów do 20 cm)
  • 100 g igliwia sosnowego (opcjonalnie, dla wzmocnienia działania rozgrzewającego)
  • 5 litrów wody na odwar
  • 2 łyżki soli kamiennej niejodowanej
  • 10 kropli olejku świerkowego lub sosnowego (opcjonalnie, do wzbogacenia gotowego odwaru)
  • 1 łyżka miodu lub 100 ml mleka pełnotłustego jako emulgator olejku

Przygotowanie

  1. Igliwie i gałązki opłucz w zimnej wodzie i posiekaj nożem lub sekatorem na kawałki 2–3 cm — rozdrobnienie otwiera kanały żywiczne i zwiększa wydajność odwaru.
  2. Włóż surowiec do dużego garnka, zalej 5 litrami zimnej wody i odstaw na 30 minut, aby żywice zmiękły.
  3. Doprowadź do wrzenia pod przykryciem, następnie zmniejsz ogień i gotuj powoli 20–30 minut. Nie gotuj gwałtownie i nie zdejmuj pokrywki — olejek eteryczny ucieka z parą.
  4. Zdejmij garnek z ognia i odstaw pod przykryciem na kolejne 30 minut do naciągnięcia. Odwar powinien mieć barwę bursztynowo-brązową i wyraźny żywiczny zapach.
  5. Przecedź przez gęste sito lub gazę, odciskając igliwie. Rozpuść w gorącym odwarze 2 łyżki soli kamiennej.
  6. Jeśli używasz olejku eterycznego, rozprowadź 10 kropli w łyżce miodu lub w 100 ml mleka i dopiero tę emulsję wlej do odwaru — olejek wlany wprost do wody pływa po powierzchni i podrażnia skórę.
  7. Napełnij wannę wodą o temperaturze 37–38 °C do wysokości pasa i wlej cały odwar.
  8. Zanurz się na 15–20 minut, utrzymując temperaturę wody w zakresie 37–38 °C przez dolewanie ciepłej wody. Okolica serca powinna pozostawać nad wodą.
  9. Po kąpieli nie spłukuj się pod prysznicem — osusz skórę ręcznikiem przez dotyk (nie pocieraj), owiń się i połóż pod kocem na co najmniej 30 minut.

Dawkowanie

Kąpiel 15–20 minut w wodzie 37–38 °C, 2–3 razy w tygodniu. Kuracja trwa 3–4 tygodnie (8–12 kąpieli), po czym należy zrobić 2–3 tygodnie przerwy. Najlepsza pora to wieczór, 1,5–2 godziny po posiłku i bezpośrednio przed odpoczynkiem — po kąpieli obowiązuje co najmniej 30 minut leżenia w cieple, inaczej efekt rozluźniający przepada. Kąpiel częściowa (same dłonie lub stopy) w 2 litrach odwaru rozcieńczonych w 5 litrach wody: 15 minut, można codziennie.

Przechowywanie

Świeże igliwie trzymaj w chłodzie i przerabiaj w ciągu 2–3 dni od zbioru — schnąc, traci olejek. Gotowy odwar przechowuj w szczelnie zamkniętym słoju w lodówce i podgrzej przed użyciem. Odwar stojący dłużej niż dobę w cieple fermentuje, mętnieje i nabiera kwaśnego zapachu — takiego nie wolno używać, bo drażni skórę i sprzyja zakażeniom.

Trwałość

Odwar zużyć w ciągu 24 godzin; w lodówce do 48 godzin. Suszone igliwie przechowuje się do 12 miesięcy.

Wskazówki

Zbieraj wyłącznie jasnozielone, młode końcówki pędów — stare, ciemne igły są ubogie w olejek i dają odwar o zapachu stęchłej żywicy. Nie łam gałęzi z pnia świerka rosnącego w lesie państwowym bez zgody; najlepszy surowiec to gałązki z cięć pielęgnacyjnych, z choinek po świętach (o ile nie były lakierowane ani opryskiwane) lub z własnego ogrodu. Najczęstszy błąd to gotowanie odwaru na dużym ogniu bez przykrycia — po 20 minutach zostaje brązowa woda bez zapachu, czyli bez działania. Drugi błąd to kąpiel w wodzie 40 °C i więcej: zamiast rozluźnienia dostajesz osłabienie i kołatanie serca. Poznasz, że odwar wyszedł, po tym, że jest klarowny, bursztynowy, a na powierzchni po odcedzeniu widać cienki, tęczujący film żywiczny. Jeśli nie masz świeżego igliwia, zastąp je 200 g suszonego igliwia lub 100 g pączków sosny (Pini turiones) — działanie będzie podobne, choć ostrzejsze. Żywica potrafi zostawić lepki nalot na wannie: po kąpieli przetrzyj ją od razu ciepłą wodą z sodą.

Przeciwwskazania

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.

Zaloguj się, aby dodać komentarz.