Miod_ziolowy
Miód czosnkowy to najprostszy z preparatów wzmacniających: całe, obrane ząbki czosnku zalane surowym miodem, odstawione na kilka tygodni. Miód działa tu jednocześnie jako środowisko konserwujące (aktywność wody poniżej 0,6 uniemożliwia rozwój większości drobnoustrojów) i jako czynnik osmotyczny, który powoli wyciąga z ząbków sok — po kilku tygodniach masa jest rzadsza, a czosnek miękki i słodkawy, pozbawiony ostrego pieczenia. Preparat łączy działanie przeciwbakteryjne allicyny i pochodnych związków siarkowych czosnku z przeciwbakteryjnym i powlekającym działaniem miodu (nadtlenek wodoru z oksydazy glukozowej, defensyna-1, niskie pH). Stosuje się go profilaktycznie przez cały sezon infekcyjny — łyżeczka dziennie — a nie doraźnie na rozwiniętą infekcję.
Profilaktycznie w sezonie infekcyjnym: 1 ząbek czosnku z miodem albo 1 łyżeczka (5 ml) samego miodu, raz dziennie, rano po śniadaniu. Kuracja: 6–8 tygodni, potem 2 tygodnie przerwy. Przy pierwszych objawach infekcji: 1 ząbek + 1 łyżeczka miodu, 2–3 razy dziennie po posiłku, przez 5–7 dni. Nie przekraczaj 4 ząbków czosnku dziennie ze wszystkich źródeł. Ząbek połykaj w całości lub rozgryzaj — rozgryziony działa mocniej, ale zostawia zapach na kilka godzin. Nie zażywaj na czczo — czosnek na pusty żołądek często wywołuje pieczenie i mdłości. Dzieci 3–6 lat: pół łyżeczki miodu z preparatu (bez ząbka), raz dziennie. Dzieci 6–12 lat: 1 łyżeczka miodu lub pół ząbka, raz dziennie. Poniżej 1. roku życia NIE PODAWAĆ.
Szczelnie zamknięty słoik, w spiżarni lub lodówce, 5–18 °C, bez dostępu światła. Ząbki muszą przez cały czas być zanurzone w miodzie — wystający z miodu czosnek pleśnieje i psuje całą partię; jeśli któryś wypłynie, dociśnij go łyżką albo dolej miodu. Nabieraj wyłącznie czystą, suchą łyżeczką — kropla wody wprowadzona do słoika rozcieńcza miód lokalnie i tworzy warstwę, w której drobnoustroje mogą rosnąć. Czosnek może zzielenieć lub zsinieć — to nieszkodliwa reakcja chemiczna związków siarkowych, nie pleśń. Pleśń wygląda jak biały, szary lub zielony kożuch na powierzchni: taki słoik wyrzuć w całości. UWAGA: nigdy nie zastępuj miodu olejem — czosnek zalany olejem i trzymany w temperaturze pokojowej to realne ryzyko botulizmu; miód, dzięki niskiej aktywności wody i kwaśnemu pH, tego ryzyka nie stwarza.
do 12 miesięcy w chłodnym, ciemnym miejscu; smak i konsystencja poprawiają się z czasem, ale zawartość allicyny spada — do celów profilaktycznych używaj preparatu do 6 miesięcy
Najczęstszy błąd: zalanie CAŁYCH, nienaruszonych ząbków miodem. Nietknięta skórka wewnętrzna działa jak bariera — po miesiącu miód jest wciąż gęsty, a ząbki twarde i surowe. Dlatego każdy ząbek trzeba nakłuć albo zgnieść. Drugi błąd: użycie miodu pasteryzowanego z supermarketu — jest pozbawiony oksydazy glukozowej i większości enzymów, więc zostaje sam cukier. Kupuj miód od pszczelarza, najlepiej skrystalizowany, i rozpuść go w kąpieli wodnej do 40 °C. Trzeci błąd: mokry słoik albo mokre ząbki — woda rozcieńcza miód i uruchamia fermentację. Czwarty: szczelne zakręcenie słoika na starcie — preparat wytwarza CO2 i potrafi wypchnąć zakrętkę, w skrajnym przypadku rozerwać słoik. Miód gryczany daje preparat najciemniejszy, o najostrzejszym smaku i największej zawartości polifenoli; akacjowy — najłagodniejszy i długo pozostaje płynny; lipowy dodaje działania napotnego. Udany miód czosnkowy po miesiącu jest wyraźnie rzadszy niż na starcie, ma barwę ciemnobursztynową, a ząbki są półprzezroczyste, miękkie i słodkawe — jeśli po miesiącu ząbki dalej są białe i twarde, nie zostały naruszone. Zapach czosnku musi być obecny; jego brak oznacza preparat pozbawiony działania.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.