Nalewka
Jemioła pospolita (Viscum album) to klasyczny surowiec hipotensyjny polskiego zielarstwa — obniża ciśnienie przez rozszerzenie naczyń obwodowych i zwolnienie czynności serca, działa też uspokajająco. Jest to jednak roślina SILNIE DZIAŁAJĄCA i częściowo toksyczna: zawiera wiskotoksyny i lektyny, białka o działaniu cytotoksycznym, które nie tolerują wysokiej temperatury i nie wybaczają przedawkowania. Dlatego nalewkę z jemioły przygotowuje się w niskim stężeniu, dawkuje kroplami i stosuje krótko, pod kontrolą ciśnienia. Do receptury dodajemy głóg i serdecznik, które wzmacniają efekt hipotensyjny, pozwalając utrzymać dawkę jemioły na niskim, bezpiecznym poziomie. To preparat dla świadomego zielarza, nie dla kogoś, kto pierwszy raz sięga po zioła.
WYŁĄCZNIE DOROŚLI, wyłącznie kroplami i wyłącznie po konsultacji z lekarzem prowadzącym leczenie nadciśnienia. Dawka początkowa: 10 kropli 2 razy dziennie na pół szklanki wody, po posiłku, przez pierwsze 3 dni — to dawka próbna, oceniająca tolerancję. Dawka podtrzymująca: 15–20 kropli (nie więcej) 2–3 razy dziennie na pół szklanki wody, po posiłku. Nie przekraczaj 60 kropli na dobę. Kuracja: MAKSYMALNIE 3–4 tygodnie, po czym obowiązkowa przerwa minimum 4 tygodnie. Nie stosować w sposób ciągły. Mierz ciśnienie 2 razy dziennie o stałych porach i zapisuj wyniki — jeśli ciśnienie skurczowe spadnie poniżej 110 mmHg lub tętno poniżej 55 uderzeń na minutę, przerwij preparat. Objawy przedawkowania (nudności, wymioty, biegunka, zwolnienie tętna, zaburzenia widzenia, drętwienie, senność, spadek ciśnienia) wymagają natychmiastowego odstawienia i kontaktu z lekarzem. Dzieciom nie podawać w żadnej dawce.
Przechowuj w ciemnej butelce z zakraplaczem, w chłodnym miejscu (10–18 °C), bez dostępu światła. Butelka MUSI być wyraźnie opisana i trzymana poza zasięgiem dzieci oraz osób z demencją — nalewka z jemioły to preparat, który przy pomyleniu z czymkolwiek innym może zaszkodzić. Nie przelewaj do butelek po napojach ani nie trzymaj w kuchni obok syropów. Nalewka, która zmętniała, wytrąciła kłaczkowaty osad albo zmieniła zapach, nie nadaje się do użycia.
18 miesięcy w ciemnej, szczelnej butelce, w chłodzie
Surowiec zbieraj zimą — od października do marca, gdy jemioła jest dobrze widoczna na bezlistnych drzewach i ma najwyższą zawartość substancji czynnych. Najlepsza jest jemioła z jabłoni, topoli i lipy; unikaj jemioły z drzew iglastych (podgatunki sosnowe i jodłowe mają odmienny profil) oraz rosnącej przy ruchliwych drogach. Do preparatu bierzesz wyłącznie liście i cienkie, zielone pędy — grube, zdrewniałe łodygi i wszystkie białe jagody odrzucasz bez wyjątku. Susz w cieniu i przewiewie w temperaturze do 35 °C; wyższa temperatura niszczy termolabilne lektyny i dostajesz surowiec bez działania. Najczęstszy błąd: robienie z jemioły naparu z wrzątkiem — gorąca woda ścina białka i preparat jest bezużyteczny; jemiołę zawsze wyciąga się na zimno (macerat wodny) albo alkoholem w temperaturze pokojowej. Drugi błąd: podnoszenie dawki, bo ciśnienie nie spada po tygodniu — jemioła działa powoli, a przekroczenie dawki nie przyspiesza efektu, tylko zwiększa toksyczność. Dobra nalewka jest jasno-oliwkowa, klarowna, o trawiastym, lekko gorzkim zapachu. Jeżeli nie masz doświadczenia w pracy z surowcami silnie działającymi lub nie jesteś w stanie codziennie kontrolować ciśnienia i tętna — nie rób tej nalewki, zrób syrop albo wywar z samego głogu.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.