Nalewka
Klasyczna dwuskładnikowa nalewka wiosenna, w której mniszek odpowiada za stronę wątrobowo-żółciową, a pokrzywa za moczopędną i remineralizującą. Mniszek pobudza wydzielanie żółci i soku trzustkowego, dzięki czemu wątroba sprawniej przerabia produkty przemiany materii; pokrzywa zwiększa diurezę i dostarcza żelaza, krzemu oraz potasu, którego organizm traci przy wzmożonym oddawaniu moczu. Oba surowce zbiera się w tym samym oknie — kwiecień i maj, gdy ziele mniszka jeszcze nie zgorzkniało, a pokrzywa ma młode, nieskłębione szczyty pędów. Alkohol wyciąga z nich gorycze seskwiterpenowe, kwasy fenolowe i flawonoidy, których napar wodny nie ekstrahuje w pełni. Nalewka jest wsparciem kuracji, a nie lekiem — działa łagodnie i stopniowo, w cyklu kilkutygodniowym.
Dorośli: 1 łyżeczka (ok. 5 ml) rozcieńczona w 100 ml letniej wody, 2 razy dziennie, 15–20 minut przed śniadaniem i przed obiadem. Kuracja trwa 3–4 tygodnie, po czym należy zrobić co najmniej 2-tygodniową przerwę; klasyczna kuracja wiosenna to jeden taki cykl w kwietniu–maju. Pierwsze 3 dni zaczynaj od pół łyżeczki, żeby ocenić tolerancję goryczy i reakcję pęcherzyka żółciowego. Podczas kuracji pij co najmniej 1,5–2 litry wody dziennie — moczopędne działanie pokrzywy bez odpowiedniego nawodnienia nie ma sensu.
Przechowuj w ciemnej butelce ze szkła, w temperaturze 10–20 °C, z dala od światła i źródeł ciepła. Światło rozkłada flawonoidy pokrzywy i nalewka blaknie z zielonkawobrunatnej do słomkowej — traci wtedy część aktywności. Nieszczelna zakrętka powoduje odparowanie alkoholu i spadek mocy poniżej progu konserwującego, co grozi zmętnieniem i rozwojem pleśni na powierzchni.
24 miesiące w ciemnej, szczelnie zamkniętej butelce
Najczęstszy błąd to zalanie mokrego, świeżo umytego surowca — woda z liści rozcieńcza alkohol poniżej 40% i nalewka zaczyna fermentować. Drugi błąd to zbiór ziela mniszka po przekwitnięciu: gorycz robi się drapiąca, a liście włókniste. Jeśli nie masz świeżego surowca, susz sprawdza się bardzo dobrze — użyj wtedy 40 g mniszka i 40 g pokrzywy na 500 ml alkoholu i skróć maceracje do 3 tygodni, bo susz oddaje związki szybciej. Pokrzywę można zastąpić w całości lub w połowie skrzypem polnym, jeśli zależy Ci bardziej na krzemie niż na żelazie. Poprawnie zrobiona nalewka jest klarowna, ciemnozielonobrunatna, wyraźnie gorzka z ziemistą nutą korzenia i lekko trawiastym zapachem pokrzywy. Zmętnienie, kwaśny zapach lub kożuch na powierzchni oznaczają zbyt niską moc alkoholu — takiej nalewki nie ratuj, wylej ją. Nie używaj surowca z poboczy dróg i z trawników: zarówno mniszek, jak i pokrzywa kumulują azotany i metale ciężkie.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.