Napar
Napar z liścia oliwki europejskiej to preparat oparty na oleuropeinie — sekoirydoidzie o udokumentowanym działaniu przeciwbakteryjnym, przeciwwirusowym i przeciwutleniającym. W ziołolecznictwie śródziemnomorskim liść oliwny stosowano na przewlekłe stany zapalne i „gorączki nawrotowe”, a współcześnie sięga się po niego przy nawracających infekcjach górnych dróg oddechowych, dróg moczowych i przy obniżonej odporności. Liść oliwny jest wyraźnie gorzki i ściągający, dlatego w tym przepisie łagodzi go tymianek (dodatkowo przeciwdrobnoustrojowy) i owoc dzikiej róży (witamina C, kwaskowatość). Napar nadaje się do stosowania długofalowego — działa raczej jak kuracja niż jak doraźny środek na przeziębienie.
Profilaktycznie przy nawracających infekcjach: 1 szklanka dziennie, rano, przez 4–6 tygodni, potem 2 tygodnie przerwy. W okresie infekcji: 2–3 szklanki dziennie przez 7–10 dni. Pić między posiłkami lub 30 minut przed jedzeniem — gorycze pobudzają wtedy dodatkowo wydzielanie soków trawiennych. Nie pić bezpośrednio przed snem (u części osób lekko pobudza). Dzieci powyżej 6 lat: 1/3–1/2 szklanki dziennie, przez maksymalnie 2 tygodnie. Dzieci poniżej 6 lat — nie stosować.
Surowiec: szczelny słoik lub puszka, w ciemnym i suchym miejscu, temperatura pokojowa. Liść oliwny jest odporny na starzenie, ale wilgoć powoduje pleśnienie, a światło rozkłada oleuropeinę — przy przechowywaniu w jasnym miejscu liść żółknie i traci gorycz. Gotowy napar: zamknięty w termosie lub w lodówce; napar stojący dłużej mętnieje i nabiera nieprzyjemnie stęchłego smaku (utlenianie polifenoli), taki należy wylać.
Napar wypić w ciągu 4 godzin od zaparzenia (w lodówce do 12 godzin). Suszony liść oliwny zachowuje wartość 18–24 miesiące w szczelnym, ciemnym opakowaniu.
Typowy błąd: parzenie liścia oliwnego jak zwykłej herbaty, 3–5 minut — napar jest wtedy prawie bezczynny, bo oleuropeina wymaga kwadransa. Drugi błąd: gotowanie liścia — długie wrzenie rozkłada oleuropeinę do gorzkiego hydroksytyrozolu i napar staje się niepijalnie cierpki. Dobrze zaparzony napar ma barwę bursztynowozłotą do jasnobrązowej, klarowną, i wyraźnie gorzki, lekko trawiasty smak — gorycz to znak, że oleuropeina przeszła do wody. Napar słomkowy i mdły oznacza za mało surowca albo stary, wypłowiały liść. Jeśli gorycz jest nie do zniesienia, dodaj szczyptę mięty pieprzowej albo melisy — nie zmniejszaj ilości liścia. Zamiast tymianku można użyć macierzanki (podobne działanie, łagodniejszy smak). Suszone liście oliwne kupuj całe, nie mielone — mielony surowiec utlenia się w kilka tygodni. Liście z własnej doniczkowej oliwki nadają się w pełni, o ile roślina nie była opryskiwana.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.