Napar z ziela ruty na kruche naczynia krwionośne

Metryczka

• Typ: Napar
• Kategoria: Serce i krążenie
• Trudność: średni
• Czas przygotowania: 20 minut
• Wydajność: 1 porcja naparu (ok. 250 ml)
• Sezon: ruta: czerwiec–sierpień, zbiór kwitnących szczytów pędów przed południem, w rękawiczkach; gryka: lipiec–sierpień, ziele w pełni kwitnienia (wtedy zawartość rutyny jest najwyższa); dzika róża: wrzesień–październik, owoce jędrne, przed pierwszymi przymrozkami

Składniki

• 1 łyżeczka (ok. 1,5 g) suszonego ziela ruty zwyczajnej (Rutae herba)
• 1 łyżeczka (ok. 2 g) suszonego ziela gryki (Fagopyri herba)
• 1 łyżeczka (ok. 3 g) rozdrobnionego owocu dzikiej róży (Rosae pseudo-fructus)
• 250 ml wody o temperaturze ok. 90 °C
• opcjonalnie: 1 łyżeczka miodu (dodawana dopiero po ostudzeniu naparu poniżej 40 °C)

Przygotowanie

1. Ziele ruty potnij nożem do frakcji 2–4 mm. Pracuj w rękawiczkach — świeże i wilgotne ziele ruty uczula skórę i w słońcu wywołuje oparzenia fototoksyczne.
2. Owoc dzikiej róży rozgnieć w moździerzu, aż pękną skórki. Nie miel na pył — drobne włoski z wnętrza owocu drażnią gardło i trudno je odfiltrować.
3. Odważ surowce dokładnie: ruta 1,5 g, gryka 2 g, dzika róża 3 g. Ruty nie odmierzaj na oko — to jedyny składnik, którego nadmiar realnie szkodzi.
4. Zalej mieszankę 250 ml wody o temperaturze ok. 90 °C. Nie używaj wrzątku prosto z czajnika — powyżej 95 °C witamina C z owocu róży rozkłada się w kilka minut.
5. Przykryj spodkiem i parz 15 minut. Przykrycie jest obowiązkowe: olejek eteryczny ruty ulatnia się z parą.
6. Odcedź przez gęste sitko lub gazę, lekko dociskając surowiec.
7. Pij ciepły, po posiłku. Miód dodaj dopiero wtedy, gdy napar ostygnie poniżej 40 °C.

Dawkowanie

Dorośli: 1 filiżanka (250 ml) naparu 1 raz dziennie, po posiłku. Maksymalnie 2 filiżanki na dobę i tylko wtedy, gdy pierwsza dawka była dobrze tolerowana. Nie przekraczaj 3 g suchego ziela ruty na dobę. Kuracja: 10–14 dni, po czym obowiązkowa przerwa co najmniej 4 tygodni. Nie stosuj ruty w sposób ciągły ani sezonowo bez przerw — kumuluje się i obciąża wątrobę. Pierwszą porcję wypij wieczorem, nie wychodź potem na słońce i obserwuj reakcję skóry. Dzieci: NIE STOSOWAĆ w żadnym wieku i w żadnej dawce.

Przechowywanie

Susz przechowuj w szczelnym słoju z ciemnego szkła, w suchym miejscu, w temperaturze do 20 °C, z dala od źródeł ciepła i pary wodnej. Ziele ruty trzymaj w osobnym, wyraźnie opisanym naczyniu z adnotacją o dawce — pomylenie go z innym suszem jest realnym ryzykiem, bo rozdrobniona ruta wygląda podobnie do wielu ziół. Wilgoć powoduje zbrylanie i pleśnienie owocu róży (najbardziej higroskopijnego składnika); zbrylona lub stęchła mieszanka nadaje się wyłącznie do wyrzucenia. Gotowy napar trzymaj w lodówce, w zamkniętym naczyniu.

Trwałość

Sucha mieszanka: 12 miesięcy w szczelnym słoju z ciemnego szkła. Gotowy napar: wypić w ciągu 12 godzin, przechowywany w lodówce — po tym czasie wylać

Wskazówki

Najczęstszy i najgroźniejszy błąd to traktowanie ruty jak zwykłego ziela i sypanie jej łyżkami — właściwa dawka to jedna płaska łyżeczka, nie czubata. Drugi błąd to zalewanie wrzątkiem: rozgotowana ruta oddaje więcej gorzkich alkaloidów, a z owocu róży znika witamina C, przez co napar traci sens (rutyna bez witaminy C działa wyraźnie słabiej). Ruta ma bardzo silny, gorzko-piżmowy zapach i intensywnie gorzki smak — jeśli napar jest mdły i bez wyrazu, surowiec jest stary albo przesuszony w za wysokiej temperaturze; dobrze wysuszone ziele zachowuje siwozieloną, niebieskawą barwę. Susz ruty zbieraj i przerabiaj w rękawiczkach, a pracę planuj wieczorem lub w pochmurny dzień. Ziele gryki możesz zastąpić pąkiem kwiatowym sofory japońskiej, najbogatszym znanym źródłem rutyny — wystarczy wtedy pół łyżeczki; dziką różę zastąpisz owocem rokitnika albo aronii. Jeśli szukasz łagodniejszej opcji na kruche naczynka do dłuższego stosowania, zrezygnuj z ruty i pij samą grykę z dziką różą — działa słabiej, ale można ją pić miesiącami.

Przeciwwskazania

Użyte zioła