Syrop
Syrop z kwiatostanów czarnego bzu (Sambuci flos) to klasyczny polski preparat napotny — podaje się go na początku infekcji gorączkowej, żeby wywołać obfite poty i przez to obniżyć temperaturę oraz przyspieszyć przebieg choroby. Za działanie odpowiadają flawonoidy (rutyna, kwercetyna, izokwercytryna), kwasy fenolowe i śladowe ilości olejku eterycznego, które pobudzają ośrodek termoregulacji i rozszerzają naczynia skórne. Kwiat wybrano dlatego, że w odróżnieniu od owocu nie działa przeczyszczająco i nadaje się do częstego podawania, także dzieciom. Cukier w tym przepisie nie jest dodatkiem smakowym, tylko konserwantem — poniżej stężenia ok. 60% syrop zaczyna fermentować.
Dorośli: 1 łyżka stołowa (15 ml) syropu rozpuszczona w szklance gorącej wody, 3–4 razy dziennie, w tym koniecznie jedna porcja wieczorem przed położeniem się do łóżka. Po wypiciu należy się położyć i mocno przykryć — poty to sedno kuracji; po spoceniu zmień piżamę i pościel. Kuracja doraźna: 2–5 dni, do ustąpienia gorączki. Dzieci 3–6 lat: 1 łyżeczka (5 ml) w pół szklanki ciepłej wody, 2–3 razy dziennie. Dzieci 6–12 lat: 1 łyżeczka 3 razy dziennie. Poniżej 1. roku życia nie podawać. Preparat napotny wymaga uzupełniania płynów — w trakcie kuracji pij dodatkowo min. 1,5–2 l wody dziennie, inaczej ryzykujesz odwodnienie.
Zamknięte butelki trzymaj w chłodnej, ciemnej spiżarni (10–18 °C). Światło rozkłada flawonoidy i syrop blaknie z bursztynowego do słomkowego — traci wtedy część działania. Po otwarciu obowiązkowo lodówka, zawsze czysta łyżka, nigdy picie prosto z butelki. Wypukła zakrętka, bąbelki, kwaśny lub alkoholowy zapach oznaczają fermentację — taki syrop wylej, nie „przegotowuj”. Zbyt mała ilość cukru (poniżej ok. 1 kg na litr wyciągu) prawie zawsze kończy się fermentacją.
12 miesięcy w zamkniętej butelce; po otwarciu 4–6 tygodni w lodówce
Najczęstszy błąd to zbiór kwiatów po deszczu lub ich mycie — mokry surowiec traci pyłek i aromat, a syrop wychodzi wodnisty i bez zapachu. Drugi błąd: pozostawienie zielonych szypułek, które wnoszą gorycz i sambunigrynę. Trzeci: gotowanie syropu — traci wtedy barwę, zapach i flawonoidy. Bez czarny łatwo pomylić z trującym bzem hebdem (Sambucus ebulus): hebd to bylina do 1,5 m, bez zdrewniałej łodygi, o kwiatostanie skierowanym do góry i nieprzyjemnym zapachu — czarny bez to krzew lub drzewko o zdrewniałych pędach i baldachach zwieszających się po przekwitnięciu. Zbieraj tylko z krzewów zdrewniałych. Udany syrop jest klarowny, bursztynowo-złoty, gęsty jak płynny miód i pachnie kwiatem, nie karmelem. Cytrynę można zastąpić 30 g kwasku cytrynowego łącznie, ale wtedy syrop traci świeży, owocowy aromat. Do wzmocnienia działania napotnego dodaj do napoju szczyptę suszonego kwiatu lipy — obie rośliny działają synergistycznie.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.