Krem z pyłkiem pszczelim i miodem

Metryczka

• Typ: Krem
• Kategoria: Skóra i włosy
• Trudność: średni
• Czas przygotowania: 45 minut + 2 godziny moczenia pyłku + 24 godziny stabilizacji
• Wydajność: ok. 150 g kremu (3 słoiczki po 50 ml)
• Sezon: pyłek pszczeli: maj–sierpień (szczyt zbiorów przez pszczoły, kupuj świeży od pasieki i mroź); miód: lipiec–wrzesień (miody letnie i spadziowe); rumianek na hydrolat: maj–sierpień; sam krem rób w chłodne miesiące — latem emulsja z miodem psuje się w kilka dni nawet z konserwantem

Składniki

• 10 g pyłku pszczelego (obnóża) — najlepiej świeżego, mrożonego, lub suszonego w temperaturze poniżej 40 °C
• 15 ml hydrolatu rumiankowego (do rozmiękczenia pyłku)
• 12 g miodu naturalnego, nieprzegrzewanego (najlepiej lipowy, akacjowy lub wielokwiatowy)
• 45 ml oleju ze słodkich migdałów
• 15 ml oliwy z oliwek extra virgin
• 8 g emulgatora roślinnego Olivem 1000 (lub 8 g wosku emulgującego)
• 5 g wosku pszczelego
• 40 ml hydrolatu rumiankowego (faza wodna właściwa)
• 3 g gliceryny roślinnej
• 5 kropli witaminy E (tokoferol)
• 0,6 g konserwantu kosmetycznego szerokiego spektrum (np. Cosgard / Geogard, 0,6% masy kremu) — przy miodzie i pyłku obowiązkowo

Przygotowanie

1. Pyłek pszczeli rozetrzyj w moździerzu na możliwie drobny proszek, a następnie zalej 15 ml letniego hydrolatu rumiankowego (ok. 35 °C) i odstaw na 2 godziny. Bez rozbicia egzyny i namoczenia pyłek nie odda ani flawonoidów, ani aminokwasów — zostanie chropowatym pyłem w kremie.
2. Wyparz naczynia, mieszadła i słoiczki (10 minut we wrzątku), osusz je całkowicie. Miód i pyłek to bogata pożywka — czystość decyduje o tym, czy krem przeżyje miesiąc.
3. Fazę tłuszczową: 45 ml oleju migdałowego, 15 ml oliwy, 8 g emulgatora i 5 g wosku pszczelego rozpuść w kąpieli wodnej w 70 °C, mieszając do rozpuszczenia.
4. Fazę wodną: 40 ml hydrolatu rumiankowego z 3 g gliceryny podgrzej osobno do 70 °C.
5. Zdejmij obie fazy z ognia i wlewaj fazę wodną cienką strużką do fazy tłuszczowej, miksując na niskich obrotach przez 3 minuty, aż powstanie gładka, biała emulsja.
6. Studź, mieszając powoli, do temperatury PONIŻEJ 40 °C. To krytyczny próg: miód powyżej 40 °C traci enzymy (w tym oksydazę glukozy odpowiedzialną za działanie przeciwbakteryjne), a pyłek — witaminy.
7. W schłodzonej poniżej 40 °C emulsji rozprowadź najpierw 12 g miodu (najlepiej wcześniej rozmieszaj go łyżeczką z 2 łyżkami kremu, żeby uzyskać jednolitą papkę), potem dodaj namoczony pyłek z hydrolatem.
8. Dodaj 5 kropli witaminy E i 0,6 g konserwantu, wymieszaj przez 2 minuty do całkowitej jednorodności.
9. Przełóż do wyparzonych słoiczków z ciemnego szkła. Ostudź całkowicie pod gazą, dopiero potem zakręć. Opisz datą i składem.
10. Odstaw na 24 godziny — krem po dobie gęstnieje i dopiero wtedy ma docelową konsystencję. Nie oceniaj gęstości zaraz po zrobieniu.

Dawkowanie

Wyłącznie zewnętrznie, na twarz, szyję i dekolt. Nakładaj wieczorem, na oczyszczoną skórę, cienką warstwą, wmasowując okrężnymi ruchami przez 30 sekund. Stosuj 1 raz dziennie (na noc) przez 4–6 tygodni, potem 2 tygodnie przerwy. Nie stosuj rano przed wyjściem na słońce — pozostałości miodu na skórze zwiększają jej lepkość i przyczepność zanieczyszczeń, a niektóre składniki pyłku są fotowrażliwe. Można też użyć jako 15-minutowej maski odżywczej raz w tygodniu: nałóż grubszą warstwę, po 15 minutach zmyj letnią wodą. Pod oczy nakładaj tylko na kość oczodołu, nie na powiekę ruchomą. NIE STOSOWAĆ doustnie — to kosmetyk, zawiera emulgator i konserwant.

Przechowywanie

Lodówka lub chłodne, ciemne miejsce do 15 °C, w słoiczku z ciemnego szkła, szczelnie zamkniętym. Nabieraj tylko czystą szpatułką — nigdy palcem. Nie trzymaj kremu w łazience ani na parapecie: światło utlenia flawonoidy pyłku, a ciepło rozkłada enzymy miodu. Objawy zepsucia: kwaśny lub fermentacyjny zapach, wydzielenie płynu, plamki pleśni, zmiana barwy na szarą albo różowawą. Wtedy wyrzuć całość — nie da się uratować emulsji, która zaczęła fermentować.

Trwałość

2–3 miesiące z konserwantem, w lodówce; bez konserwantu maksymalnie 2 tygodnie (miód i pyłek w wodnym środowisku to znakomita pożywka dla bakterii i pleśni)

Wskazówki

Najczęstszy błąd to wrzucenie suchego, nierozdrobnionego pyłku do gotowego kremu — dostaniesz szorstką masę z twardymi drobinkami, które nic nie dają skórze, bo egzyna nie puszcza zawartości ziarna. Drugi błąd to dodanie miodu do gorącej emulsji: powyżej 40 °C rozkładają się enzymy i z leczniczego miodu zostaje słodki syrop. Trzeci — pominięcie konserwantu, bo „to naturalne”. Miód sam w sobie nie zepsuje się nigdy, ale miód rozcieńczony wodą (a tym właśnie jest w kremie) fermentuje w kilka dni. Pyłek najlepszy jest świeży, mrożony — suszony w wysokiej temperaturze traci większość witamin i enzymów. Rozpoznasz dobry pyłek po intensywnej, wielobarwnej mozaice obnóży (żółte, pomarańczowe, ciemnofioletowe) i miękkim, nie kredowatym rozcieraniu w palcach. Zamiast pyłku możesz użyć pierzgi (pyłek sfermentowany w ulu) — jest lepiej przyswajalna i nie wymaga tak drobnego roztarcia, ale jest droższa. Miód manuka podniesie działanie przeciwbakteryjne, ale zmieni zapach i mocno podniesie koszt; do zwykłej pielęgnacji lipowy albo akacjowy wystarczy. Krem wyszedł dobrze, jeśli jest jednorodny, gęsty jak jogurt grecki, ma ciepły miodowy zapach i rozprowadza się bez ciągnięcia skóry.

Przeciwwskazania

Użyte zioła