Mieszanka na migrenę z lebiodką, wiązówką i melisą

Metryczka

• Typ: Mieszanka
• Kategoria: Sen i uspokojenie
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 20 minut (sporządzenie mieszanki) + 15 minut na każdy napar
• Wydajność: 100 g mieszanki — ok. 33 porcje naparu po 250 ml
• Sezon: czerwiec–sierpień (zbiór kwiatu wiązówki w pełni kwitnienia, w suchy dzień, tuż po rozwinięciu baldachów — przekwitły kwiat brązowieje i traci wartość); lipiec–wrzesień (ziele lebiodki w pełni kwitnienia); czerwiec–wrzesień (liść melisy przed kwitnieniem, gdy zawartość olejku jest najwyższa); czerwiec–lipiec (kwiatostan lipy)

Składniki

• 30 g suszonego kwiatu wiązówki błotnej (Ulmariae flos)
• 25 g suszonego ziela lebiodki pospolitej / oregano (Origani herba)
• 30 g suszonego liścia melisy (Melissae folium)
• 15 g suszonego kwiatostanu lipy (Tiliae inflorescentia)
• na jedną porcję naparu: 1 czubata łyżka (ok. 3 g) gotowej mieszanki + 250 ml wrzącej wody

Przygotowanie

1. Sprawdź surowce: wszystkie muszą być suche, kruszące się w palcach i wyraźnie pachnące. Wilgotny lub stęchły surowiec odrzuć — mieszanka spleśnieje w słoiku w ciągu tygodni.
2. Rozdrobnij grubsze kawałki ziela lebiodki i kwiatostanu lipy na cząstki wielkości ok. 3–5 mm. Nie mielić na proszek — sproszkowany surowiec przechodzi przez sitko i daje mętny napar.
3. Odważ składniki dokładnie w podanych proporcjach (30 : 25 : 30 : 15 g). Nie mierz „na oko” — wiązówka jest bardzo lekka i objętościowo zajmuje kilka razy więcej niż melisa, więc mierzenie łyżkami zaburza proporcje.
4. Wymieszaj surowce w dużej misce, przesypując je dłonią przez 1–2 minuty, aż mieszanka będzie jednorodna i nie da się wyróżnić warstw.
5. Przesyp do słoika z ciemnego szkła, zakręć i opisz etykietą z nazwą oraz datą sporządzenia. Odstaw na 2–3 dni — mieszanka się „ustatkuje”, aromaty się przenikną.
6. Przygotowanie naparu: 1 czubatą łyżkę (ok. 3 g) mieszanki wsyp do wygrzanej szklanki, zalej 250 ml wody o temperaturze 95–100 °C.
7. Natychmiast przykryj i parz 15 minut. Przykrycie jest obowiązkowe — olejki eteryczne lebiodki i melisy są lotne i bez pokrywki wyparują.
8. Przecedź przez gęste sitko, lekko dociskając surowiec. Pij ciepły, drobnymi łykami.

Dawkowanie

Doraźnie, przy pierwszych objawach zwiastunowych migreny lub narastającym bólu głowy: 1 szklanka naparu (250 ml), w razie potrzeby powtórzyć po 3–4 godzinach; nie przekraczać 3 szklanek na dobę. Profilaktycznie (przy migrenie nawracającej częściej niż 2 razy w miesiącu): 1 szklanka 2 razy dziennie — po śniadaniu i wczesnym wieczorem — przez 4–6 tygodni, następnie 2 tygodnie przerwy. Napar pić po jedzeniu, nie na czczo (wiązówka na pusty żołądek może dawać uczucie mdłości). Dzieci powyżej 12 lat: pół szklanki (125 ml) raz dziennie, doraźnie; dzieci i młodzież do 16 lat — patrz przeciwwskazania (ryzyko związane z salicylanami). Pierwsze efekty profilaktyczne ocenia się po 3–4 tygodniach regularnego picia, nie wcześniej.

Przechowywanie

Suchą mieszankę przechowuj w szczelnie zamkniętym słoiku z ciemnego szkła lub w blaszanej puszce, w suchym miejscu, w temperaturze do 20 °C, z dala od światła i źródeł ciepła (nie nad kuchenką, nie na parapecie). Wilgoć jest głównym wrogiem: mieszanka, która zbryla się w słoiku lub pachnie stęchlizną, jest zepsuta — wyrzuć całość, nie da się jej uratować suszeniem. Światło rozkłada olejki lebiodki i melisy — po pół roku w przezroczystym słoiku na świetle mieszanka jest praktycznie bezwartościowa. Gotowy napar trzymaj w lodówce maksymalnie 12 godzin, w zamkniętym naczyniu.

Trwałość

12 miesięcy w szczelnym słoiku z ciemnego szkła; gotowy napar — do 12 godzin

Wskazówki

Najczęstszy błąd: mierzenie składników łyżkami zamiast wagi. Kwiat wiązówki jest puszysty i lekki — łyżka wiązówki to ok. 1 g, a łyżka melisy ok. 2 g; mieszanka odmierzona objętościowo wychodzi mocno przeciążona wiązówką i traci charakter. Kup 20-złotową wagę kuchenną z dokładnością do 1 g, to jedyne narzędzie, którego naprawdę tu potrzebujesz. Drugi błąd: parzenie bez przykrycia — lebiodka i melisa oddają działanie wyłącznie z olejku eterycznego. Trzeci błąd: gotowanie. To ma być napar (zalanie wrzątkiem), nigdy odwar — gotowanie niszczy zarówno glikozydy salicylowe, jak i olejki. Jak poznać, że wyszło: gotowa mieszanka pachnie słodko-migdałowo (wiązówka), z wyraźną nutą korzenną (lebiodka) i cytrynową (melisa); napar jest jasny, żółtozłocisty, o smaku łagodnie słodkawym z gorzkim wykończeniem. Jeśli napar jest bezwonny i mdły — surowce są zwietrzałe. Czym zastąpić: melisę można zamienić na serdecznik pospolity (silniejsze działanie uspokajające, ale gorzki smak), a lipę pominąć, jeśli jej nie masz — to składnik wspomagający, nie kluczowy. Wiązówki NIE zastępuj niczym — to serce tej mieszanki. Rób mieszankę w porcjach na 2–3 miesiące, nie na rok: świeżo sporządzona działa wyraźnie mocniej.

Przeciwwskazania

Użyte zioła