Miód miętowy na ciężki żołądek

Metryczka

• Typ: Miod ziolowy
• Kategoria: Trawienie i wątroba
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 25 minut + 14 dni maceracji
• Wydajność: ok. 380 g miodu ziołowego (ok. 25 porcji po łyżeczce)
• Sezon: Liść mięty i melisy zbieraj w czerwcu-lipcu, tuż przed kwitnieniem, gdy zawartość olejku jest najwyższa; kminek — w lipcu, gdy baldachy brązowieją. Sam miód ziołowy możesz nastawiać przez cały rok z suszu, ale najlepszy robi się z suszu tegorocznego, czyli od sierpnia do zimy.

Składniki

• 3 łyżki suszonego liścia mięty pieprzowej (ok. 8 g)
• 1 łyżka suszonego liścia melisy (ok. 3 g)
• 1 łyżeczka owoców kminku zwyczajnego (ok. 3 g)
• 400 g płynnego miodu (akacjowy lub wielokwiatowy, niekrystalizujący)
• 1 łyżeczka soku z cytryny
• słoik 500 ml z zakrętką, wyparzony i całkowicie suchy

Przygotowanie

1. Owoce kminku rozgnieć w moździerzu — całe, nienaruszone owoce nie oddadzą olejku do miodu.
2. Suszoną miętę i melisę przetrzyj między dłońmi na drobniejsze kawałki, ale nie mel na proch: pył zmętni miód i będzie się źle odcedzał.
3. Wsyp zioła i kminek do wyparzonego, suchego słoika. Każda kropla wody obniża stężenie cukru i grozi fermentacją.
4. Zalej zioła miodem podgrzanym do maksymalnie 40 stopni C (miód ma być tylko lejący się, nie gorący — powyżej 45 stopni C traci enzymy i część aromatu).
5. Wymieszaj drewnianą łyżką tak, aby wszystkie zioła były zatopione w miodzie i nie zostały pęcherze powietrza. Dodaj sok z cytryny i wymieszaj jeszcze raz.
6. Zakręć słoik i odstaw w ciemne miejsce w temperaturze pokojowej (18-22 stopni C) na 14 dni. Raz dziennie obróć słoik dnem do góry i z powrotem.
7. Po 14 dniach podgrzej słoik w kąpieli wodnej do 40 stopni C, żeby miód zrobił się rzadki, i przecedź przez gęste sitko wyłożone gazą. Zioła w gazie mocno odciśnij.
8. Przelej gotowy miód do wyparzonego słoiczka, opisz datą i odstaw do wystudzenia bez zakręcania na 30 minut, potem zakręć.

Dawkowanie

Dorośli: 1 łyżeczka (ok. 8 g) bezpośrednio po ciężkim, tłustym posiłku, rozpuszczona w ustach lub w pół szklanki letniej wody (nie we wrzątku). Maksymalnie 3 łyżeczki dziennie. Doraźnie, przy uczuciu pełności i zalegania — kuracja ciągła nie jest potrzebna; jeśli stosujesz codziennie, nie dłużej niż 4 tygodnie, potem 2 tygodnie przerwy. Dzieci powyżej 4. roku życia: pół łyżeczki po obiedzie, maksymalnie 2 razy dziennie.

Przechowywanie

Przechowuj w ciemnym słoiku lub w szafce bez dostępu światła, w temperaturze 15-20 stopni C. Nabieraj wyłącznie suchą łyżeczką — wilgotna łyżeczka wprowadza wodę, a rozcieńczony miód zaczyna fermentować (objaw: bąbelki, kwaśny zapach, wypychająca się zakrętka). Miodu z oznakami fermentacji nie ratuj przez gotowanie, tylko wyrzuć. Krystalizacja jest naturalna i nie psuje preparatu.

Trwałość

12 miesięcy w szczelnym słoiku; po pół roku aromat mięty wyraźnie słabnie

Wskazówki

Najczęstszy błąd to przegrzanie miodu — jeśli podgrzejesz go powyżej 45 stopni C, dostaniesz słodki syrop bez wartości i bez zapachu mięty. Drugi błąd to mokry słoik: po wyparzeniu wysusz go w piekarniku w 60 stopni C przez 15 minut. Świeżej mięty nie używaj — wprowadza wodę i preparat sfermentuje w ciągu tygodnia. Zamiast mięty pieprzowej możesz wziąć miętę zieloną (łagodniejsza, mniej mentolu, dobra dla wrażliwych żołądków) albo miętę polną, ale wtedy zwiększ ilość do 4 łyżek. Melisę można pominąć, jeśli nie masz — wtedy dołóż jedną łyżkę mięty. Że wyszło, poznasz po zapachu: po odcedzeniu miód ma wyraźnie chłodny, miętowy nos, a na podniebieniu daje uczucie chłodu przy wdechu przez usta. Jeśli miód pachnie tylko miodem, macerat był za krótki albo susz był stary — mięta traci olejek po roku przechowywania.

Przeciwwskazania

Użyte zioła