Miód szałwiowy na anginę

Metryczka

• Typ: Miod ziolowy
• Kategoria: Drogi oddechowe
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 30 minut pracy + 2 tygodnie nasycania
• Wydajność: ok. 320 g gotowego miodu ziołowego (ok. 60 dawek po łyżeczce)
• Sezon: czerwiec–sierpień (zbiór liścia szałwii tuż przed kwitnieniem lub w jego początkach, w słoneczny poranek po obeschnięciu rosy — wtedy zawartość olejku jest najwyższa; suszyć w cieniu, w temperaturze do 35 °C, bo olejek eteryczny ulatnia się z ciepłem); miód: najlepszy z letniego miodobrania; nagietek: czerwiec–wrzesień; propolis: sierpień–wrzesień

Składniki

• 300 g miodu naturalnego, płynnego, niepodgrzewanego (najlepiej lipowego, spadziowego lub manuka — im ciemniejszy, tym więcej polifenoli)
• 20 g suszonego liścia szałwii lekarskiej (Salviae folium), rozdrobnionego do frakcji ok. 1–2 mm
• 1 łyżeczka (ok. 5 g) sproszkowanego propolisu — opcjonalnie, mocno wzmacnia działanie przeciwbakteryjne
• sok z połowy cytryny (ok. 20 ml)
• opcjonalnie: 5 g suszonego kwiatu nagietka (na gojenie nadżerek)
• słoik z ciemnego szkła o pojemności 0,5 l, wyparzony i CAŁKOWICIE suchy

Przygotowanie

1. Wyparz słoik wrzątkiem i wysusz go do sucha w piekarniku (ok. 80 °C, 10 minut). Ani kropli wody — woda w miodzie uruchamia fermentację i cały preparat pójdzie do kosza.
2. Zmiel lub rozetrzyj suchą szałwię w młynku albo moździerzu do frakcji 1–2 mm. Nie na proch — proszek zrobi z miodu nieprzyjemną, piaszczystą masę.
3. Jeśli miód jest skrystalizowany, upłynnij go w kąpieli wodnej w temperaturze MAKSYMALNIE 40 °C, mieszając. Przekroczenie 40 °C niszczy oksydazę glukozową, czyli to, co odpowiada za przeciwbakteryjne działanie miodu — podgrzany miód jest już tylko cukrem.
4. Do letniego miodu (poniżej 40 °C) wsyp rozdrobnioną szałwię i — jeśli używasz — propolis oraz nagietek. Mieszaj drewnianą łyżką przez ok. 5 minut, aż surowiec rozłoży się równomiernie w całej masie.
5. Wmieszaj sok z połowy cytryny (ok. 20 ml). Nie dawaj więcej — zbyt dużo soku podniesie zawartość wody w miodzie powyżej progu fermentacji.
6. Przełóż do suchego słoja, zakręć i odstaw w ciemne miejsce o temperaturze pokojowej na 2 tygodnie. Raz dziennie obracaj słoik dnem do góry — składniki szałwii przechodzą do miodu powoli, przez osmozę.
7. Po 2 tygodniach miód będzie ciemniejszy, gęstszy i wyraźnie pachnący szałwią. Możesz go przecedzić przez gęste sito (miód lekko podgrzany do 40 °C przechodzi łatwiej) albo — i tak robi większość zielarzy — zostawić z ziołem w środku i nabierać razem z surowcem.
8. Opisz etykietą ze składem i datą sporządzenia.

Dawkowanie

Dorośli: 1 łyżeczka (ok. 5 g) 3–4 razy dziennie. Kluczowa jest technika: NIE POŁYKAJ od razu — trzymaj miód w ustach i pozwól mu powoli spływać po tylnej ścianie gardła, przez ok. 1–2 minuty. Nie popijaj wodą i nie jedz przez co najmniej 30 minut po zażyciu. Stosuj po posiłku i koniecznie przed snem. Dodatkowo można rozpuścić 1 łyżeczkę w 100 ml letniej (nie gorącej!) wody i płukać gardło 3 razy dziennie po 60 sekund. Dzieci powyżej 12 lat: 1 łyżeczka 3 razy dziennie. Dzieci 3–12 lat: pół łyżeczki 2–3 razy dziennie — TYLKO wersja BEZ propolisu i tylko przez maksymalnie 5 dni (ograniczenie ze względu na tujon w szałwii). Dzieci poniżej 12. miesiąca życia: BEZWZGLĘDNY ZAKAZ — miód może zawierać przetrwalniki Clostridium botulinum i grozi botulizmem niemowlęcym. Kuracja: 7–10 dni. Nie stosować dłużej niż 2 tygodnie ciągiem — szałwia zawiera tujon, który kumuluje się w organizmie. NAJWAŻNIEJSZE: jeśli masz białe naloty na migdałkach, gorączkę powyżej 38 °C, powiększone węzły chłonne szyi i BRAK kaszlu — to prawdopodobnie angina paciorkowcowa i wymaga ANTYBIOTYKU. Miód szałwiowy stosuj jako leczenie objawowe RÓWNOLEGLE z antybiotykiem, nigdy zamiast niego.

Przechowywanie

Szczelny słoik z ciemnego szkła, w suchym miejscu, temperatura 15–20 °C, bez dostępu światła. Miód sam z siebie się nie psuje (wysoka osmolarność zabija bakterie), ale JEST higroskopijny — chłonie wilgoć z powietrza, a przy zawartości wody powyżej ok. 20% zaczyna fermentować. Dlatego: słoik zawsze zamykaj natychmiast, nabieraj wyłącznie suchą i czystą łyżeczką, nigdy nie wkładaj do słoika łyżeczki, która była w ustach. Krystalizacja jest naturalna i nie jest wadą. Objawy zepsucia: piana na powierzchni, bąbelki, alkoholowo-kwaśny zapach, wypychanie zakrętki — wtedy wyrzuć całość. Nie przechowuj w lodówce (przyspiesza krystalizację i skraplanie wody na powierzchni).

Trwałość

12 miesięcy w ciemnym słoju, w temperaturze pokojowej; wersja z propolisem — do 18 miesięcy. Aromat szałwii słabnie po ok. 6 miesiącach

Wskazówki

Największy błąd to podgrzewanie miodu. Wystarczy przekroczyć 40–45 °C, żeby zdenaturować oksydazę glukozową i rozłożyć część flawonoidów — dostajesz wtedy słodką pastę z szałwią, a nie preparat leczniczy. Jeśli miód jest twardo skrystalizowany, cierpliwie rozpuszczaj go w kąpieli wodnej z termometrem, a nie na palniku. Drugi błąd: wilgotny słoik lub wilgotne zioło. Szałwia MUSI być całkowicie sucha (łamie się z trzaskiem, nie gnie) — świeży liść wniesie do miodu wodę i po dwóch tygodniach zamiast preparatu będziesz mieć miód pitny. Trzeci błąd: zbyt drobne zmielenie surowca — miód z proszkiem szałwiowym jest nie do przecedzenia i nieprzyjemny w ustach. Poznasz, że wyszło, po zapachu: gotowy miód pachnie intensywnie szałwiowo-kamforowo, jest wyraźnie ciemniejszy niż wyjściowy i lekko gęstszy. Smak — słodki z gorzkawym, ściągającym finiszem; ten ściągający posmak to garbniki i on jest miarą tego, że ekstrakcja się udała. Wybór miodu ma znaczenie: manuka ma najwyższą aktywność przeciwbakteryjną (metyloglioksal), ale spadziowy i gryczany też mają wysoką zawartość polifenoli i są kilkakrotnie tańsze; akacjowy i rzepakowy są najsłabsze. Nie dodawaj więcej niż 20 g szałwii na 300 g miodu — mocniejszy preparat to nie mocniejsze działanie, tylko więcej tujonu na łyżeczkę. Jeśli szukasz wersji dla dziecka, zrób ten sam miód z tymiankiem zamiast szałwii — działa antybakteryjnie i wykrztuśnie, a nie ma tujonu.

Przeciwwskazania

Użyte zioła