Nalewka z miłorzębu na pamięć

Metryczka

• Typ: Nalewka
• Kategoria: Energia i koncentracja
• Trudność: średni
• Czas przygotowania: 35 minut pracy + 4 tygodnie maceracji + 4 dni klarowania
• Wydajność: ok. 350–400 ml gotowej nalewki (ok. 120–140 dawek po 3 ml)
• Sezon: miłorząb dwuklapowy: lipiec–sierpień, wyjątkowo do początku września — liść musi być zebrany zielony, w pełni wyrośnięty, przed jakimkolwiek żółknięciem; suszyć w cieniu i przewiewie, w temperaturze do 40 °C, w cienkiej warstwie, żeby nie sczerniał. Rozmaryn: czerwiec–sierpień (liść przed kwitnieniem). Głóg: wrzesień–październik (owoc dojrzały, czerwony, jędrny). Nalewkę zalewaj późnym latem, będzie gotowa na jesień.

Składniki

• 70 g suszonych liści miłorzębu dwuklapowego, pokruszonych (Ginkgo bilobae folium), zbieranych zielonych, przed jesiennym żółknięciem
• 10 g suszonego liścia rozmarynu lekarskiego (Rosmarini folium)
• 5 g suszonego owocu głogu (Crataegi fructus)
• 300 ml spirytusu 95% (rektyfikowanego, spożywczego)
• 225 ml wody przegotowanej i ostudzonej (do rozcieńczenia spirytusu do ok. 54%)
• słój z ciemnego szkła o pojemności 1 litra (liść mocno pęcznieje i zajmuje dużo objętości)
• 1 butelka z ciemnego szkła 500 ml z kroplomierzem

Przygotowanie

1. Sprawdź surowiec: właściwie zebrany i wysuszony liść miłorzębu jest zielony do oliwkowozielonego, wachlarzowaty, z charakterystycznym wcięciem na szczycie. Liść żółty albo brązowy to surowiec zebrany jesienią — ma wielokrotnie mniej flawonoidów i ginkgolidów i nie nadaje się do preparatu leczniczego.
2. Pokrusz liście w dłoniach na kawałki wielkości ok. 1 cm. Nie miel na proszek — sproszkowany liść tworzy zawiesinę, której nie da się odfiltrować.
3. Zmieszaj 300 ml spirytusu 95% z 225 ml wody. Otrzymasz ok. 525 ml alkoholu o mocy ok. 54%. To stężenie kompromisowe: flawonoidy chcą alkoholu słabszego (ok. 40–50%), ginkgolidy mocniejszego (60–70%), a 54% wyciąga rozsądnie jedne i drugie. Spirytus wlewaj do wody, odczekaj do wystygnięcia.
4. Wsyp pokruszone liście, rozmaryn i owoc głogu do słoja i zalej alkoholem. Proporcja to 85 g surowca na 525 ml cieczy, czyli ok. 1:6 — liść miłorzębu pęcznieje silniej niż korzeń, dlatego zalew jest odrobinę rzadszy niż klasyczne 1:5.
5. Ugnieć surowiec łyżką, żeby wypchnąć pęcherzyki powietrza i zanurzyć wszystkie liście. Po godzinie sprawdź poziom płynu — jeśli liście wypłynęły ponad ciecz, dociąż je szklanym ciężarkiem albo małym słoiczkiem wypełnionym wodą.
6. Zakręć słój, opisz etykietą i odstaw w ciemne miejsce o temperaturze 18–22 °C.
7. Maceruj 4 tygodnie. Wstrząsaj codziennie przez pierwsze 2 tygodnie, potem co drugi dzień. Liść, w odróżnieniu od korzenia, oddaje związki czynne stosunkowo szybko — dłuższa maceracja niewiele już dokłada.
8. Odcedź przez gęste sito, potem przez podwójną gazę. Wyciśnij liście bardzo mocno przez płótno — napęczniały liść zatrzymuje nawet 200 ml wyciągu i to jest największa strata w tym przepisie.
9. Odstaw na 3–4 dni w chłodne, ciemne miejsce, potem zlej znad osadu do butelki z kroplomierzem.
10. Gotowa nalewka ma barwę oliwkowo-zieloną do zielonobrązowej, zapach ziołowo-żywiczny i wyraźnie gorzki, cierpki smak.

Dawkowanie

Dorośli: 25–30 kropli (ok. 1–1,5 ml) 3 razy dziennie, rozcieńczone w 100 ml wody, po posiłkach. Miłorząb, w odróżnieniu od cytryńca, nie ma efektu doraźnego — poprawę pamięci i szumów usznych ocenia się dopiero po 6–8 tygodniach regularnego stosowania i to jest realny horyzont tej kuracji. Kuracja: 8–12 tygodni, potem przerwa 4 tygodnie. Nie stosować na doraźne „poprawienie pamięci przed egzaminem” — nie zadziała. Nie przekraczaj dawki: nadmiar miłorzębu daje bóle głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe i zwiększa ryzyko krwawień. Dzieci i młodzież do 18 lat: nie stosować (alkohol oraz brak danych o bezpieczeństwie miłorzębu w tej grupie).

Przechowywanie

Butelka z ciemnego szkła, szczelnie zamknięta, w chłodnym (10–20 °C) i całkowicie ciemnym miejscu. Flawonoidy miłorzębu są wrażliwe na światło i tlen — nie przelewaj nalewki do dużej, w połowie pustej butelki, bo powietrze w wolnej przestrzeni utlenia preparat. W miarę zużywania przelewaj resztę do mniejszego naczynia, żeby ograniczyć poduszkę powietrzną. Nie trzymaj w lodówce (osad) ani w plastiku. Kroplomierz wymieniaj co roku. Trzymaj poza zasięgiem dzieci.

Trwałość

2 lata w szczelnej butelce z ciemnego szkła; zielona barwa z czasem przechodzi w brązową (utlenianie chlorofilu), co samo w sobie nie dyskwalifikuje preparatu, ale sygnalizuje, że mija jego szczyt

Wskazówki

Największy błąd popełnia się przy zbiorze, a nie przy nalewaniu: liść trzeba zebrać ZIELONY, latem (lipiec–sierpień), a nie jesienią, gdy miłorząb sypie złotymi wachlarzami i wygląda najładniej. Żółty liść stracił już większość flawonoidów i ginkgolidów — nalewka z niego to woda z alkoholem. Drugi błąd to zbyt mocny alkohol: przy 70% wytrącają się flawonoidy, przy 40% zostają ginkgolidy w liściu; 54% to punkt równowagi. Trzeci błąd to niedostateczne odciśnięcie surowca — liść miłorzębu chłonie ogromne ilości płynu i słabo wyciśnięty potrafi zabrać ze sobą jedną trzecią nalewki. Odciskaj przez płótno, kręcąc jak przy twarogu. Nie stosuj tego preparatu równolegle z aspiryną „bo to tylko zioło” — to najczęstszy i najgroźniejszy błąd użytkowników miłorzębu i kończy się krwawieniami z nosa, siniakami, a w skrajnych przypadkach krwawieniem wewnątrzczaszkowym. Nie zbieraj liści z drzew rosnących przy ruchliwych ulicach — miłorząb jest drzewem miejskim właśnie dlatego, że znosi zanieczyszczenia, i skutecznie je kumuluje. Dobrze zrobiona nalewka jest oliwkowozielona i wyraźnie gorzka; jeśli twoja jest słomkowa i mdła, liść był zebrany za późno. Efektu nie oceniaj wcześniej niż po 6 tygodniach — miłorząb nie jest surowcem doraźnym i osoby, które odstawiają go po dwóch tygodniach „bo nie działa”, po prostu nie dały mu zadziałać.

Przeciwwskazania

Użyte zioła