Nalewka z piołunu na robaki

Metryczka

• Typ: Nalewka
• Kategoria: Trawienie i wątroba
• Trudność: średni
• Czas przygotowania: 30 minut + 14 dni maceracji + 4 dni klarowania
• Wydajność: ok. 200 ml nalewki
• Sezon: lipiec–wrzesień (zbiór kwitnących wierzchołków i liści w pełni kwitnienia, w słoneczny dzień, po obeschnięciu rosy)

Składniki

• 50 g suszonego ziela piołunu (liście i kwitnące wierzchołki, bez zdrewniałych łodyg)
• 250 ml alkoholu 60% (spirytus rektyfikowany rozcieńczony wodą przegotowaną w proporcji 3 części spirytusu 95% na 2 części wody)
• opcjonalnie: 10 g suszonego ziela krwawnika (łagodzi skurcze jelit)
• opcjonalnie: 5 g rozgniecionych owoców kminku (zmniejsza wzdęcia)

Przygotowanie

1. Rozdrobnij suszone ziele piołunu na kawałki 2–5 mm. Odrzuć zdrewniałe łodygi — nie mają goryczy, a chłoną alkohol.
2. Przełóż surowiec do słoika z ciemnego szkła (proporcja 1 część surowca na 5 części alkoholu).
3. Zalej alkoholem 60% tak, żeby ziele było przykryte na 2–3 cm. Suchy piołun mocno pęcznieje.
4. Zakręć szczelnie, opisz datą i odstaw w ciemne miejsce o temperaturze 18–22 °C.
5. Maceruj 14 dni, wstrząsając słoikiem raz dziennie. Dłuższa maceracja nie zwiększa istotnie zawartości goryczy, a wyciąga więcej garbników i żywic.
6. Przecedź przez gęste sito, następnie przez gazę złożoną w cztery warstwy. Surowiec odciśnij — w namoczonym zielu zostaje ok. 1/3 wyciągu.
7. Odstaw przefiltrowaną nalewkę na 3–4 dni w chłodne miejsce, żeby opadł osad, po czym zlej ją znad osadu (dekantacja).
8. Przelej do butelek z ciemnego szkła z kroplomierzem lub pipetą — dawkowania kroplami nie da się wykonać ze zwykłego korka.
9. Opisz butelkę pełną nazwą, stężeniem alkoholu, datą i wyraźnym ostrzeżeniem o dawkowaniu kroplami.

Dawkowanie

Dorośli: 10–20 kropli nalewki na pół szklanki letniej wody, 2–3 razy dziennie, 15–30 minut przed posiłkiem. Kuracja przeciwrobacza trwa maksymalnie 14 dni; można ją powtórzyć po co najmniej 4 tygodniach przerwy. Nigdy nie przekraczaj 60 kropli na dobę i nie stosuj dłużej niż 3 tygodnie bez przerwy — kumulacja tujonu grozi zawrotami głowy, drgawkami i uszkodzeniem układu nerwowego. Nalewki NIE wolno pić kieliszkami ani łyżkami; jedyną poprawną miarą jest pipeta. Dzieci: preparat przeciwwskazany w każdym wieku — u dzieci stosuj kurację z nasion dyni. Przy potwierdzonej inwazji pasożytniczej nalewka jest tylko wsparciem, nie zastąpi leków przeciwpasożytniczych.

Przechowywanie

Ciemna, szczelnie zamknięta butelka z pipetą, w chłodnym miejscu, bezwzględnie poza zasięgiem dzieci. Alkohol o stężeniu 60% sam w sobie konserwuje preparat, ale światło rozkłada olejek eteryczny i nalewka traci działanie — po roku w jasnym miejscu zostaje z niej sama gorycz. Nie przelewaj do butelek po napojach i nie trzymaj w barku obok alkoholi — piołun to nie nalewka do picia i pomylenie butelek jest realnym zagrożeniem.

Trwałość

24 miesiące w ciemnej butelce

Wskazówki

Najczęstszy błąd to potraktowanie tej nalewki jak zwykłej nalewki ziołowej i wypicie kieliszka — dawka lecznicza to krople, a różnica między dawką a zatruciem jest tu kilkudziesięciokrotna, ale nie stukrotna. Drugi błąd to zbyt długa maceracja: po 3–4 tygodniach nalewka staje się nieprzyjemnie żywiczna i jeszcze bardziej gorzka, a nie skuteczniejsza. Alkohol słabszy niż 50% nie wyciągnie olejku eterycznego, mocniejszy niż 70% gorzej wyciąga gorycze rozpuszczalne w wodzie — 60% to optimum. Gorycz piołunu jest ekstremalna; picie w pół szklanki wody, a nie w łyżce, ratuje żołądek przed skurczem. Dobra nalewka ma barwę oliwkowo-brązową i zapach mocno korzenno-ziołowy; mętna, z zawiesiną po miesiącu oznacza, że pominąłeś dekantację. Krwawnik i kminek w składzie łagodzą skurcze jelit, ale nie zmieniają dawkowania piołunu.

Przeciwwskazania

Użyte zioła