Napar z liścia karczocha na leniwą wątrobę

Napar z liścia karczocha na leniwą wątrobę

Napar

Liść karczocha zwyczajnego (Cynara scolymus, syn. C. cardunculus var. scolymus) — nie główka, którą je się na talerzu, tylko duży, srebrzysty liść odziomkowy — to jeden z najlepiej przebadanych europejskich surowców hepatoprotekcyjnych i choleretycznych. Substancje czynne to kwasy kawoilochinowe (przede wszystkim kwas 1,5-dikawoilochinowy, tradycyjnie nazywany cynaryną), flawonoidy (luteolina i jej glikozydy: cynarozyd, skolimozyd) oraz gorzkie laktony seskwiterpenowe (cynaropikryna). Cynaryna i luteolina zwiększają wytwarzanie żółci w hepatocytach i chronią błony komórkowe wątroby przed uszkodzeniem oksydacyjnym, a gorycz cynaropikryny odruchowo pobudza wydzielanie soków trawiennych. Efektem klinicznym jest ustąpienie uczucia pełności i ciężkości po tłustym jedzeniu, poprawa tolerancji tłuszczów i — przy dłuższym stosowaniu — umiarkowane obniżenie cholesterolu LDL. Napar jest zdecydowanie gorzki i tak ma być: gorycz jest tu połową leku.

Metryczka

  • Typ: Napar
  • Kategoria: Trawienie i wątroba
  • Trudność: łatwy
  • Czas przygotowania: 15 minut
  • Wydajność: ok. 220 ml — 1 porcja
  • Sezon: Cały rok (surowiec suszony). Zbiór liści: lipiec–sierpień, z roślin w pełni wegetacji, przed rozwinięciem koszyczków kwiatowych — zawartość cynaryny i cynaropikryny jest wtedy najwyższa i spada po zakwitnięciu. Liście ścinać rano po obeschnięciu rosy, kroić w paski 1–2 cm i suszyć w cieniu, w przewiewie, w temperaturze do 40 °C. W Polsce karczoch bywa uprawiany jako roślina jednoroczna — surowiec pozyskuje się w pierwszym roku uprawy.

Składniki

  • 1–2 łyżeczki (2–4 g) rozdrobnionego suszonego liścia karczocha (Cynarae folium)
  • 250 ml wrzącej wody
  • opcjonalnie: 1/2 łyżeczki liścia mięty pieprzowej lub 1/2 łyżeczki melisy — dla złagodzenia goryczy (NIE dodawać mięty przy refluksie)

Przygotowanie

  1. Odmierz 1–2 łyżeczki suszu. Zacznij od 1 łyżeczki — karczoch jest bardzo gorzki i osoby wrażliwe reagują na pełną dawkę nudnościami.
  2. Zalej surowiec 250 ml wrzątku (95–100 °C).
  3. Przykryj naczynie spodkiem i parz 10–15 minut. Przykrycie ogranicza utratę lotnych składników i utrzymuje temperaturę ekstrakcji.
  4. Przecedź przez sitko, odciskając liście.
  5. Pij ciepły, powoli, małymi łykami, bez cukru i miodu — słodzenie blokuje receptory goryczy i znosi odruchowe pobudzenie wydzielania żółci.
  6. Jeśli gorycz jest nie do zniesienia, dodaj do zaparzania 1/2 łyżeczki melisy albo rozcieńcz gotowy napar wodą — ale nie słódź.

Dawkowanie

Dorośli: 1 filiżanka (200–250 ml) naparu 3 razy dziennie, zawsze 20–30 minut PRZED głównymi posiłkami — wtedy żółć zdąży napłynąć do dwunastnicy na czas nadejścia tłuszczu. Dawka dobowa surowca: 3–6 g suszonego liścia (odpowiada ok. 1,5 g wyciągu suchego w preparatach aptecznych). Przy uczuciu ciężkości i wzdęciu po tłustym posiłku można wypić doraźnie 1 filiżankę 20 minut po jedzeniu. Kuracja: 4–6 tygodni, następnie 2 tygodnie przerwy. UWAGA: efekt hipolipemizujący (obniżenie cholesterolu) pojawia się dopiero po 6–12 tygodniach regularnego stosowania i wymaga preparatów standaryzowanych — sam napar wspiera trawienie, ale nie zastępuje leczenia hiperlipidemii. Dzieci: nie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia (brak danych o bezpieczeństwie, silna gorycz). Młodzież 12–18 lat — wyłącznie po konsultacji z lekarzem, pół dawki dorosłego.

Przechowywanie

Suszony liść karczocha przechowuj w szczelnym słoiku z ciemnego szkła lub blaszanej puszce, w suchym, chłodnym i ciemnym miejscu, do 12 miesięcy. Surowiec jest kruchy i lekki, łatwo chłonie wilgoć i zapachy — nie trzymaj go w papierowej torebce w kuchennej szafce nad kuchenką. Dobry susz ma barwę szarozieloną z srebrzystym, wełnistym spodem liścia i wyraźnie gorzki smak; surowiec zbrunatniały i bez goryczy stracił cynaropikrynę i jest bezwartościowy. Gotowy napar tylko w lodówce, w zamkniętym słoiku, maksymalnie 24 godziny — po tym czasie polifenole utleniają się (napar ciemnieje i staje się cierpki).

Trwałość

gotowy napar: do 24 godzin w lodówce; susz liścia: 12 miesięcy

Wskazówki

Najczęstsze nieporozumienie: ludzie parzą główki karczocha kupione w warzywniaku albo suszone „serca karczocha” z zalewy. To nie ten surowiec — leczniczy jest duży, srebrzysty liść odziomkowy, i tylko on zawiera terapeutyczne stężenia cynaryny i cynaropikryny. Główka jest warzywem, nie lekiem. Drugi błąd: słodzenie naparu, bo „za gorzki”. Gorycz cynaropikryny działa przez receptory smaku na języku — miód ją blokuje i wykastrowany ze smaku napar traci połowę skuteczności. Jeśli nie możesz przełknąć, rozcieńcz albo dodaj odrobinę melisy, nie cukier. Trzeci: oczekiwanie natychmiastowego efektu na cholesterol — poprawa trawienia tłuszczów przychodzi po kilku dniach, ale wpływ na lipidogram wymaga 2–3 miesięcy i standaryzowanego wyciągu, nie herbatki. Czwarty: dokładanie mięty przy refluksie — mentol rozluźnia dolny zwieracz przełyku i zaostrzy zgagę; wtedy do złagodzenia goryczy użyj melisy lub rumianku. Sprawdzian, że wyszło: napar jest zielonkawobrunatny, przejrzysty, o intensywnej, długo utrzymującej się goryczy na tylnej części języka. Jeśli susz nie gorzknieje — jest stary lub źle suszony i nie zadziała. ZAMIENNIKI I ŁĄCZENIE: karczoch świetnie łączy się z mniszkiem (wzmocnienie żółciopędne), z ostropestem (ochrona miąższu wątroby — najlepszy duet przy stłuszczeniu), z miętą lub kminkiem (rozkurczowo, przeciw wzdęciom) i z kocankami (opróżnianie pęcherzyka). Zamiennikami o zbliżonym kierunku działania są korzeń cykorii podróżnika (łagodniejszy) i ziele drapacza lekarskiego (Cnicus benedictus — silniejsza gorycz, słabsza hepatoprotekcja).

Przeciwwskazania

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.

Zaloguj się, aby dodać komentarz.