Napar
Liść morwy białej zawiera 1-deoksynojirimycynę (DNJ) — iminocukier, który strukturalnie przypomina glukozę i kompetycyjnie blokuje alfa-glukozydazy w rąbku szczoteczkowym jelita cienkiego. Zablokowany enzym nie rozkłada dwucukrów i skrobi do glukozy, więc cukier wchłania się wolniej i szczyt glikemii po posiłku jest wyraźnie niższy. To ten sam mechanizm, na którym opiera się akarboza. Kluczowa jest tu jednak nie dawka, lecz moment podania: DNJ musi być w jelicie razem z węglowodanami, dlatego napar pije się przed posiłkiem, a nie po. Liść wnosi dodatkowo flawonoidy (rutyna, kwercetyna) i kwas chlorogenowy, które zmniejszają stres oksydacyjny towarzyszący hiperglikemii.
Dorośli: 230 ml naparu na 10–15 minut przed każdym z głównych posiłków zawierających węglowodany, maksymalnie 3 razy dziennie. Wypicie naparu po posiłku znacznie zmniejsza efekt — mechanizm działa tylko wtedy, gdy DNJ jest w jelicie razem z pokarmem. Kuracja: 8–12 tygodni, po czym 2 tygodnie przerwy; można powtarzać. Efekt na glikemię poposiłkową jest zauważalny od pierwszych dni, wpływ na hemoglobinę glikowaną (HbA1c) ocenia się dopiero po 3 miesiącach. Napar NIE ZASTĘPUJE metforminy, insuliny ani innych leków przeciwcukrzycowych i nie wolno na własną rękę odstawiać leczenia. Osoby z cukrzycą typu 1 lub 2 przyjmujące leki muszą uzgodnić stosowanie z lekarzem prowadzącym i częściej kontrolować glikemię glukometrem — może okazać się konieczne zmniejszenie dawki leku. Dzieciom nie podawać.
Napar pij świeżo zaparzony — jego działanie zależy od zsynchronizowania z posiłkiem, więc zapasy przechowywane w lodówce mijają się z celem. Jeśli przygotowujesz porcję na wyjazd, przelej ją do termosu i zużyj tego samego dnia. Suchy liść przechowuj w szczelnym, ciemnym słoiku w temperaturze pokojowej do 18 miesięcy. Liść morwy jest higroskopijny — zawilgocony ciemnieje, traci zielony kolor i pleśnieje. Blaknięcie do koloru siana oznacza degradację flawonoidów, choć DNJ jest znacznie trwalsza niż barwniki.
24 godziny w lodówce; najlepiej pić świeżo zaparzony przed każdym posiłkiem
Zdecydowanie najczęstszy błąd to picie naparu po posiłku albo między posiłkami „jak zwykłej herbatki” — wtedy DNJ nie ma czego blokować i efekt jest znikomy. Napar musi wyprzedzić węglowodany o kilkanaście minut. Drugi błąd to dosładzanie. Trzeci: zaczynanie od maksymalnej dawki — pierwszy tydzień pij jedną porcję dziennie przed obiadem, a dopiero potem dokładaj kolejne, inaczej wzdęcia zniechęcą Cię do kuracji. Surowiec zbieraj z młodych, nieuszkodzonych liści z dolnych partii pędu, w czerwcu i lipcu; zawartość DNJ spada w liściach starszych i jesiennych. Susz w cieniu i przewiewie w temperaturze do 45 °C — dobrze wysuszony liść jest kruchy, zachowuje wyraźnie zieloną barwę i lekko herbaciany zapach. Poprawnie zaparzony napar ma barwę jasnozielonożółtą i łagodny, lekko roślinny smak; jeśli jest brunatny i wyraźnie ściągający, parzyłeś za długo albo za gorącą wodą. Prowadź dzienniczek pomiarów glukometrem — dwa pomiary 1 i 2 godziny po posiłku, z naparem i bez, powiedzą Ci więcej niż jakikolwiek opis. Cynamon cejloński (nie cassia — ta zawiera hepatotoksyczną kumarynę) można stosować bez obaw w podanej ilości.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.