Napar
Napar z ziela dziurawca zwyczajnego stosowany jest wspomagająco w nieżytach oskrzeli, przy uporczywym kaszlu z gęstą, trudną do odkrztuszenia wydzieliną. Dziurawiec zawiera garbniki katechinowe, flawonoidy (hiperozyd, rutynę, kwercytrynę) oraz hiperforynę i hipericynę; jego działanie w drogach oddechowych opiera się na komponencie przeciwzapalnym, ściągającym i rozkurczowym na mięśniówkę gładką oskrzeli. Do naparu dodaje się tymianek jako surowiec wykrztuśny i przeciwbakteryjny oraz kwiat dziewanny, którego śluzy powlekają podrażnioną błonę śluzową. To preparat o realnym potencjale interakcji lekowych — dziurawiec jest najsilniejszym roślinnym induktorem enzymów wątrobowych CYP3A4 i nie wolno go traktować jak niewinnej herbatki.
Dorośli: 1 szklanka (250 ml) świeżo zaparzonego naparu 2–3 razy dziennie, po jedzeniu (dziurawiec na czczo bywa drażniący dla żołądka). Kurację w ostrym nieżycie oskrzeli prowadź 7–10 dni; nie stosuj dłużej niż 4 tygodnie bez przerwy, a po każdym miesiącu zrób co najmniej 2 tygodnie przerwy. Dzieci 6–12 lat: pół szklanki (125 ml) 2 razy dziennie, wyłącznie po konsultacji z lekarzem. Dzieci poniżej 6. roku życia: NIE stosować. Jeśli kaszel z gorączką utrzymuje się dłużej niż 5 dni, duszność narasta lub w plwocinie pojawia się krew — przerwij kurację i zgłoś się do lekarza; napar nie leczy zapalenia płuc ani nadkażenia bakteryjnego.
Napar: w lodówce, w zakrytym naczyniu, maksymalnie 24 godziny; podgrzewać delikatnie, nie gotować ponownie. Susz dziurawca: w szczelnym słoiku, w ciemności — hipericyna rozkłada się na świetle, a wyblakły, siwo-zielony surowiec jest praktycznie bezwartościowy. Właściwie przechowywany dziurawiec zachowuje oliwkowozieloną barwę liści z żółtymi płatkami przez ok. 12 miesięcy. Napar pozostawiony w cieple na kilkanaście godzin fermentuje — poznasz to po kwaśnym zapachu i bąbelkach; wtedy do wylania.
napar zużyć w ciągu doby (przechowywany w lodówce); najlepiej pić świeżo zaparzony — po kilku godzinach garbniki wytrącają się i napar mętnieje
Najczęstszy błąd: parzenie dziurawca bez przykrycia i krócej niż 10 minut — dostaniesz lekko żółtą wodę bez efektu. Drugi błąd: kupowanie „ziela dziurawca” w kolorze siwym, słomkowym lub czarniawym — dobry surowiec ma zielone łodyżki, oliwkowe listki i żółte, nierozsypane płatki; roztarty w palcach zostawia lekko czerwonawy ślad (hipericyna). Test na jakość surowca ze zbioru własnego: rozgnieć świeży płatek między palcami — powinien zostawić krwistoczerwoną plamę; brak plamy oznacza, że nie masz dziurawca zwyczajnego. Liście dziurawca oglądane pod światło pokazują charakterystyczne „dziurki” (zbiorniczki olejkowe) — stąd nazwa. Jeśli napar wychodzi zbyt gorzki i ściągający, skróć parzenie do 10 minut i zwiększ udział dziewanny. Dziewannę można zastąpić prawoślazem lekarskim (1 łyżeczka korzenia, macerowanego wcześniej 30 min w zimnej wodzie i dolanego do gotowego naparu — śluzy prawoślazu ścinają się we wrzątku). Tymianek zastąpisz macierzanką piaskową w tej samej ilości. Do naparu nie dodawaj mleka — białka mleka wiążą garbniki i unieczynniają je.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.