Okład z żywokostu na stłuczenie i naciągnięcie

Metryczka

• Typ: Oklad
• Kategoria: Stawy i mięśnie
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 20 minut przygotowania + 30–60 minut okładu
• Wydajność: 1 okład na obszar wielkości dłoni (ok. 150 g papki)
• Sezon: Korzeń żywokostu zbieraj wczesną wiosną (marzec–kwiecień, przed wypuszczeniem liści) albo późną jesienią (październik–listopad), gdy zawartość alantoiny i śluzów jest najwyższa. Liście — od maja do sierpnia. Kwiat rumianku: maj–sierpień. Kwiat nagietka: czerwiec–wrzesień. Suszone surowce miej w domu przez cały rok, bo urazy nie mają sezonu.

Składniki

• 3 łyżki świeżo utartego korzenia żywokostu lekarskiego (ok. 40 g) albo 3 łyżki sproszkowanego suszonego korzenia
• 1 łyżka suszonego kwiatu rumianku, zmielonego na proszek
• 1 łyżka suszonych kwiatów nagietka, zmielonych na proszek
• 80–120 ml gorącej wody (ok. 60 °C) — tyle, ile wypije surowiec
• 1 łyżeczka oleju słonecznikowego (żeby papka nie kleiła się do gazy)
• gaza jałowa lub czysta bawełniana ściereczka o wymiarach ok. 20 × 20 cm
• folia spożywcza lub papier śniadaniowy do owinięcia
• bandaż elastyczny albo chusta do przytrzymania okładu

Przygotowanie

1. Świeży korzeń żywokostu wykop, dokładnie umyj szczotką, obierz z ciemnej skórki i zetrzyj na drobnej tarce. Rób to w rękawiczkach — sok barwi dłonie i u wrażliwych osób podrażnia skórę.
2. W miseczce wymieszaj starty korzeń (albo proszek z suszonego korzenia) ze sproszkowanym rumiankiem i nagietkiem.
3. Zalewaj gorącą wodą o temperaturze ok. 60 °C, mieszając, po 20–30 ml na raz, aż powstanie gęsta, kleista papka o konsystencji budyniu — ma trzymać się łyżki i nie ściekać.
4. Odstaw na 10 minut pod przykryciem, żeby śluzy napęczniały. Dopiero teraz wmieszaj łyżeczkę oleju.
5. Zrób próbę uczuleniową: nałóż odrobinę papki na wewnętrzną stronę przedramienia i odczekaj 30 minut. Zaczerwienienie i świąd oznaczają, że okładu nie stosujesz.
6. Sprawdź, czy skóra w miejscu urazu jest nieuszkodzona — żadnych otarć, zadrapań ani pękniętych pęcherzy. Na uszkodzoną skórę żywokostu NIE nakładaj.
7. Papkę o temperaturze ciała (ok. 36–37 °C, sprawdź na nadgarstku) rozsmaruj warstwą 5 mm na gazie, zostawiając 2 cm marginesu, i przyłóż papką do skóry.
8. Owiń folią lub papierem, przymocuj luźno bandażem — nie zaciskaj, bo obrzęknięta kończyna spuchnie jeszcze bardziej.
9. Trzymaj 30–60 minut, nie dłużej. Zdejmij, przemyj skórę letnią wodą i osusz.
10. Resztki papki wyrzuć — nie przechowuj i nie używaj ponownie.

Dawkowanie

WYŁĄCZNIE ZEWNĘTRZNIE. Żywokostu NIE WOLNO stosować doustnie w żadnej postaci — ani naparu, ani nalewki, ani syropu — dlatego w tym przepisie nie ma i nie może być dawek doustnych. Okład nakładaj na skórę NIEUSZKODZONĄ, na 30–60 minut, maksymalnie 2 razy dziennie. Kuracja trwa najwyżej 7–10 dni z rzędu, a łączny czas stosowania preparatów z żywokostu na skórę nie powinien przekraczać 4–6 tygodni w ciągu roku — to limit wynikający z wchłaniania alkaloidów pirolizydynowych przez skórę. Nie stosuj okładu pod opatrunkiem okluzyjnym na noc ani na duże powierzchnie ciała naraz (maksymalnie obszar wielkości dwóch dłoni). Pierwsze 24–48 godzin po świeżym urazie: najpierw zimny okład na obrzęk, żywokost dopiero potem, gdy obrzęk przestanie narastać.

Przechowywanie

Papki nie przechowuje się — świeży korzeń szybko ciemnieje i fermentuje, a wilgotna masa roślinna jest doskonałą pożywką dla bakterii i pleśni; okład z wczorajszej papki grozi zakażeniem skóry. Suchy surowiec (sproszkowany korzeń żywokostu, kwiat rumianku, nagietek) przechowuj osobno w szczelnych, ciemnych słoikach, w suchym miejscu, do 12 miesięcy, wyraźnie opisany: nazwa, data, ostrzeżenie ŻYWOKOST — TYLKO ZEWNĘTRZNIE. Trzymaj poza zasięgiem dzieci — sproszkowany korzeń przypomina mąkę.

Trwałość

przygotować i zużyć na świeżo, w ciągu 2 godzin; papka nie nadaje się do przechowywania

Wskazówki

Najczęstszy błąd: nałożenie okładu na świeży, jeszcze narastający obrzęk. W pierwszej dobie po urazie działa zimno i ucisk, a żywokost dopiero od drugiej–trzeciej doby, gdy obrzęk się ustabilizuje. Drugi błąd: zbyt gorąca papka — powyżej 40 °C rozszerza naczynia i pogłębia wylew krwi. Trzeci: przyłożenie na zadrapanie, którego nie zauważyłeś; obejrzyj skórę pod dobrym światłem. Świeży korzeń daje papkę mocniejszą i bardziej kleistą niż proszek z suszu, ale suszony korzeń jest równie skuteczny — na 3 łyżki proszku daj o 20–30 ml wody więcej. Papka wyszła, gdy jest gładka, szarobrunatna i trzyma się gazy, nie ściekając. Jeśli jest zbyt rzadka, dosyp łyżkę mąki ziemniaczanej — zgęstnieje bez zmiany działania. Zamiast korzenia można użyć świeżych, drobno posiekanych liści żywokostu sparzonych wrzątkiem (garść na okład), ale są słabsze i zawierają mniej alantoiny. Nagietek można zastąpić kwiatem arniki (WYŁĄCZNIE na nieuszkodzoną skórę), a rumianek kwiatem lipy. Sok z żywokostu trwale plami tkaniny — używaj starej ściereczki albo gazy jednorazowej.

Przeciwwskazania

Użyte zioła