Inhalacja z igliwia sosnowego na oskrzela

Metryczka

• Typ: Inhalacja
• Kategoria: Drogi oddechowe
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 35 minut (20 minut przygotowania i zbioru + 12 minut inhalacji)
• Wydajność: 1 inhalacja dla jednej osoby (2 litry odwaru)
• Sezon: Surowiec: młode pędy i pączki sosnowe zbiera się w maju i na początku czerwca, gdy pędy są jasnozielone, miękkie i wyraźnie żywiczne — wtedy zawartość olejku jest najwyższa. Samo igliwie można zbierać przez cały rok, także zimą, co czyni tę inhalację jedynym w pełni dostępnym w środku sezonu infekcyjnego preparatem ze świeżego surowca. Zabieg: październik–marzec.

Składniki

• 1 garść świeżego igliwia sosny zwyczajnej z młodymi pędami, pokrojonego (ok. 40 g) LUB 3 łyżki suszonych pączków sosnowych (ok. 10 g)
• 1 garść świeżych pędów świerka pospolitego, pokrojonych (ok. 20 g) — opcjonalnie
• 1 łyżka suszonego ziela tymianku (ok. 3 g)
• 1 płaska łyżeczka soli niejodowanej (ok. 5 g)
• 2 litry wody
• 1 duży ręcznik frotté
• szeroka miska ceramiczna lub emaliowana o pojemności co najmniej 2,5 litra

Przygotowanie

1. Zbierz świeże igliwie i młode, jasnozielone pędy sosny — najlepiej z gałęzi na wysokości człowieka, z dala od dróg i terenów przemysłowych. Opłucz pod bieżącą wodą i osusz.
2. Pokrój igliwie i pędy nożyczkami na kawałki 0,5–1 cm. Rozdrobnienie jest konieczne: całe igły mają grubą kutykulę i nie oddadzą olejku do wody.
3. Wsyp rozdrobnione igliwie do garnka, zalej 2 litrami zimnej wody, dodaj sól i doprowadź do wrzenia pod przykryciem.
4. Od momentu zagotowania gotuj na najmniejszym ogniu, PRZYKRYTE, dokładnie 5 minut. Odwar z twardego surowca żywicznego wymaga krótkiego gotowania — z samego zalania wrzątkiem olejek się nie uwolni.
5. Zdejmij z ognia, dosyp tymianek i odstaw pod przykryciem na 10 minut, aż temperatura spadnie do 75–80 °C.
6. Przelej całość (razem z surowcem) do szerokiej miski i postaw na stabilnym stole.
7. Usiądź, twarz trzymaj 25–30 cm nad powierzchnią. Nakryj głowę i miskę ręcznikiem, zamknij oczy.
8. Oddychaj głęboko i wolno: powolny, pełny wdech USTAMI aż do dolnych partii płuc, krótkie wstrzymanie na 2 sekundy, wydech nosem. Wdech ustami jest kluczowy — para ma dotrzeć do oskrzeli, a nie zatrzymać się w nosie.
9. Inhaluj 10–12 minut. Nie hiperwentyluj — szybkie, płytkie oddechy dają zawroty głowy i nie dowożą pary głębiej.
10. Zakończ, odkrztuś wydzielinę i wypluj ją. Nie połykaj.
11. Zostań w cieple co najmniej 30–45 minut. Po inhalacji oskrzela są rozgrzane i przekrwione — wyjście na zimno prowokuje skurcz i nasila kaszel.

Dawkowanie

Wyłącznie do inhalacji parą — nie pić. Dorośli: 10–12 minut, 2 razy dziennie (rano i wieczorem, ostatnia inhalacja co najmniej 1,5 godziny przed snem, żeby zdążyć odkrztusić rozrzedzoną wydzielinę), przez 7–10 dni. Dzieci powyżej 6. roku życia: 5 minut, 1 raz dziennie, WYŁĄCZNIE pod stałym nadzorem dorosłego, przy zmniejszonej dawce surowca (pół garści igliwia, bez tymianku) i przy temperaturze odwaru nie wyższej niż 70 °C. Dzieci poniżej 6. roku życia: nie stosować inhalacji nad gorącym naczyniem — ryzyko oparzenia i skurczu krtani; użyj nebulizatora z solą fizjologiczną po konsultacji z pediatrą. Jeśli po 10 dniach kaszel nie ustępuje, pojawia się duszność spoczynkowa, gorączka powyżej 38,5 °C, ropna lub krwista plwocina albo świszczący oddech — natychmiast do lekarza; to może być zapalenie płuc.

Przechowywanie

Świeże igliwie zużyj w ciągu 2–3 dni od zbioru, przechowując je w papierowej torbie w chłodnym miejscu — w foliowym worku zaparzy się i spleśnieje w kilkanaście godzin. Suszone pączki sosnowe trzymaj w szczelnym, ciemnym słoiku do 12 miesięcy; są żywiczne, więc chłoną zapachy — nie stawiaj obok przypraw. Gotowego odwaru nie odgrzewaj: przy pierwszym gotowaniu ulatnia się większość pinenów, więc drugi zabieg z tego samego surowca jest już tylko gorącą wodą, a po kilkunastu godzinach w cieple to pożywka bakteryjna. Wylej po zabiegu.

Trwałość

zużyć od razu; odwaru nie przechowuje się i nie odgrzewa ponownie do inhalacji

Wskazówki

Największy błąd to zalanie całych, nierozdrobnionych igieł wrzątkiem — nic z nich nie wyjdzie poza kolorem; igliwie trzeba pokroić i krótko zagotować. Drugi błąd: gotowanie bez przykrycia, przez które cały olejek ucieka do kuchni zamiast do miski. Trzeci: oddychanie nosem przy inhalacji oskrzelowej — para osiada w nosie i nie dociera niżej. Czwarty: zbyt gorący odwar, który parzy gardło. Najlepszy surowiec to majowe, jasnozielone młode przyrosty (tzw. świece) — mają najwięcej olejku i najmniej żywicy. Świeże igliwie można zastąpić 3 łyżkami suszonych pączków sosnowych (Pini turiones) z apteki, gałązkami jodły pospolitej albo świerka pospolitego. Tymianek można pominąć — sam wzmacnia efekt wykrztuśny, ale nie jest konieczny. Poznasz, że odwar wyszedł, po tym, że po ugotowaniu jest jasnobursztynowy i wyraźnie pachnie lasem i żywicą; blady, bezwonny płyn oznacza za krótkie gotowanie albo stary surowiec. Skuteczność ocenisz po tym, że w ciągu 20–30 minut od zabiegu kaszel staje się luźniejszy, a odkrztuszanie łatwiejsze i mniej bolesne.

Przeciwwskazania

Użyte zioła