Macerat olejowy z lawendy na uspokojenie

Metryczka

• Typ: Macerat
• Kategoria: Pielęgnacja
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 30 minut pracy + 4 tygodnie maceracji na zimno (albo 3 godziny w kąpieli wodnej) + 1 dzień dekantacji
• Wydajność: ok. 200–220 ml maceratu z 250 ml oleju wyjściowego
• Sezon: lipiec–sierpień (zbiór kwiatostanów, gdy otwarta jest ok. 1/3 kwiatków w kłosie, w suchy słoneczny poranek); macerat najlepiej założyć zaraz po wysuszeniu surowca, gotowy będzie na wrzesień

Składniki

• 40 g suszonego kwiatu lawendy wąskolistnej (Lavandulae flos) — same kwiatostany otarte z łodyżek
• 250 ml oleju ze słodkich migdałów (najlepszy do masażu — lekki, dobrze się rozprowadza) lub oleju słonecznikowego
• 1 słoik 500 ml, wyparzony i całkowicie suchy
• 10 kropli witaminy E (tokoferol)
• opcjonalnie: 15 kropli olejku eterycznego lawendowego (Lavandula angustifolia) — dodaje się na końcu, do gotowego, wystudzonego maceratu
• opcjonalnie: 10 g suszonych szyszek chmielu lub 10 g liścia melisy — wzmacniają profil nasenny

Przygotowanie

1. Kwiat lawendy zbieraj, gdy w kłosie otwarte jest ok. 1/3 kwiatków — wtedy zawartość olejku jest najwyższa; w pełnym rozkwicie już spada. Ścinaj w suchy, słoneczny poranek po obeschnięciu rosy.
2. Susz kłosy związane w pęczki, kwiatostanami w dół, w cieniu i przewiewie, w temperaturze do 35 °C. Wyższa temperatura ulatnia olejek — to najczęstszy sposób, w jaki ludzie psują lawendę.
3. Zetrzyj wysuszone kwiatki z łodyżek (przeciągnij kłos w dłoni od góry do dołu). Łodyżki wyrzuć — nie wnoszą nic poza masą.
4. Odważ 40 g kwiatu do suchego słoika. Dodaj chmiel lub melisę, jeśli robisz wersję nasenną.
5. Zalej 250 ml oleju migdałowego — proporcja 1 część suszu na 5–6 części oleju. Lawenda jest pulchna i chłonna: po godzinie sprawdź poziom i dolej oleju, żeby surowiec był przykryty warstwą 2 cm.
6. Wymieszaj drewnianą pałeczką, wypychając powietrze spomiędzy kwiatków. Zakręć.
7. Wersja na zimno (polecana — zachowuje najwięcej lotnych składników): 4 tygodnie w ciemnym miejscu, w temperaturze pokojowej, wstrząsanie co 2 dni. NIE na słońcu, wbrew popularnym poradom: światło i ciepło ulatniają linalol i odbarwiają kwiat.
8. Wersja na ciepło (jeśli spieszysz się): kąpiel wodna 40–45 °C przez 3 godziny. Ani stopnia więcej — powyżej 50 °C olejek lawendowy odparowuje i zostaje ci pachnący sianem olej.
9. Odcedź przez podwójną gazę, mocno odciśnij kwiaty.
10. Odstaw na 24 godziny w chłodzie, zdekantuj znad ewentualnego osadu do ciemnej butelki.
11. Dopiero teraz, do zimnego maceratu, wkropl 15 kropli olejku eterycznego lawendowego (jeśli używasz) i 10 kropli witaminy E. Wstrząśnij, opisz butelkę datą.

Dawkowanie

ZEWNĘTRZNIE. Masaż relaksacyjny: 10–15 ml na masaż pleców i karku dorosłego, 1 raz dziennie wieczorem, bez ograniczeń czasowych — to preparat pielęgnacyjny, nie leczniczy. Napięciowy ból głowy: wetrzyj 3–5 kropli w skronie, kark i za uszami (omijając okolicę oczu), 2–3 razy dziennie. Rytuał przed snem: 5 ml wmasuj w stopy i podeszwy 30 minut przed położeniem się. Do kąpieli: 1 łyżka maceratu wymieszana z 2 łyżkami mleka lub śmietanki (żeby się rozproszył, a nie pływał kożuchem), kąpiel 15 minut w wodzie 37 °C. Dzieci: od 3. roku życia — wersja BEZ olejku eterycznego, 5–10 ml na masaż pleców i nóg przed snem. Niemowlęta od 3. miesiąca: WYŁĄCZNIE wersja bez olejku eterycznego i bez chmielu, 3–5 ml na masaż brzuszka i nóg, po uprzedniej próbie uczuleniowej na małym fragmencie skóry (24 godziny obserwacji). Nie stosować doustnie.

Przechowywanie

Ciemna butelka ze szkła, szczelnie zakręcona, 12–18 °C, bez dostępu światła. Olej migdałowy jełczeje szybciej niż oliwa — po otwarciu zużyj w ciągu 6 miesięcy. Zjełczały macerat pachnie kredkami świecowymi i starym olejem zamiast lawendą; taki nadaje się już tylko do wyrzucenia, bo nadtlenki lipidowe podrażniają skórę i mogą uczulać. Jeśli używasz do masażu dziecka, przelej porcję roboczą (30–50 ml) do małej butelki z pompką, a resztę trzymaj zamkniętą — ograniczasz kontakt z tlenem.

Trwałość

10–12 miesięcy w ciemnej butelce (olej migdałowy jest mniej trwały niż oliwa — witamina E jest tu naprawdę potrzebna)

Wskazówki

Największy błąd: stawianie słoika z lawendą na słońcu, bo tak się robi olej z dziurawca. Dziurawiec potrzebuje światła (fotochemia hiperycyny), lawenda go nie znosi — traci olejek i wychodzi wyblakły, bezzapachowy olej. Drugi błąd: susz starszy niż rok. Lawenda po roku pachnie jeszcze ładnie w saszetce, ale zawartość linalolu i octanu linalylu jest już o połowę niższa — do maceratu bierz susz z ostatniego sezonu. Trzeci błąd: dolewanie olejku eterycznego do gorącego oleju — odparuje. Zawsze do zimnego. Jak poznać, że wyszło: olej ma barwę od jasnożółtej do zielonkawozłotej, wyraźnie i czysto pachnie lawendą, jest lekki i szybko się wchłania. Jeśli po odcedzeniu pachnie tylko olejem, surowiec był stary albo za mało go dałeś — dobrym ratunkiem jest podwójny wyciąg: zalej świeżą porcję suszu (kolejne 30 g) tym samym olejem i maceruj jeszcze 3 tygodnie. Chcesz wersję mocniej nasenną — dodaj 10 g szyszek chmielu i 10 g melisy; chcesz wersję pod kark i barki, na napięcie mięśniowe — dodaj 10 g rozmarynu, ale wtedy nie używaj tego u dzieci. Do świec do masażu: 100 ml maceratu + 20 g wosku sojowego + 10 g masła shea.

Przeciwwskazania

Użyte zioła