Maść kamforowa do nacierania klatki piersiowej

Metryczka

• Typ: Masc
• Kategoria: Przeziębienie i odporność
• Trudność: średni
• Czas przygotowania: 40 minut + 3 tygodnie maceracji (lub 4 godziny w wersji na ciepło)
• Wydajność: ok. 110 g maści (jeden słoiczek 150 ml)
• Sezon: Igły sosny — cały rok, najlepiej młode przyrosty w maju–czerwcu; rozmaryn — czerwiec–sierpień (zbiór ziela przed kwitnieniem). Maść przygotuj we wrześniu, żeby mieć ją na sezon infekcyjny.

Składniki

• 100 ml oliwy z oliwek (najlepiej rafinowanej, bezwonnej)
• 2 łyżki suszonych igieł sosny zwyczajnej
• 2 łyżki suszonego ziela rozmarynu
• 15 g wosku pszczelego w granulkach
• 4 g kamfory syntetycznej krystalicznej (do użytku zewnętrznego, z apteki)
• 40 kropli olejku eterycznego z sosny zwyczajnej
• 30 kropli olejku eterycznego z mięty pieprzowej
• 20 kropli olejku eterycznego z tymianku
• 1 słoiczek szklany 150 ml z zakrętką

Przygotowanie

1. Igły sosny i ziele rozmarynu zalej oliwą w słoiku, zamknij i maceruj 3 tygodnie w ciepłym, ciemnym miejscu, wstrząsając co 2–3 dni. Wersja szybka: podgrzewaj surowce w oliwie w kąpieli wodnej w 60–65 °C przez 3 godziny.
2. Przecedź macerat przez gazę złożoną na cztery warstwy i mocno wyciśnij surowiec. Odmierz 90 ml gotowego oleju.
3. Rozpuść w kąpieli wodnej wosk pszczeli w maceracie, mieszając, aż płyn będzie klarowny (temperatura ok. 65 °C).
4. Zdejmij naczynie z kąpieli i wsyp kryształki kamfory. Mieszaj do całkowitego rozpuszczenia — kamfora rozpuszcza się w ciepłym tłuszczu w ciągu 1–2 minut.
5. Poczekaj, aż masa ostygnie do ok. 45 °C (nadal płynna, ale ścianki naczynia nie parzą), i dopiero wtedy dodaj olejki eteryczne. Wyżej ulotnią się bezpowrotnie.
6. Wymieszaj energicznie 30 sekund i przelej do wyparzonego, suchego słoiczka. Nie zakręcaj, dopóki maść nie zastygnie — inaczej skropli się woda pod wieczkiem.
7. Zakręć, opisz nazwą i datą, odstaw na 12 godzin do pełnego związania.

Dawkowanie

Wyłącznie zewnętrznie. Dorośli i dzieci powyżej 6 lat: porcję wielkości orzecha laskowego wetrzeć w skórę klatki piersiowej i pleców (między łopatkami), okryć bawełnianą koszulką, stosować 2–3 razy dziennie, ostatni raz przed snem. Kurację prowadzić przez czas trwania infekcji, nie dłużej niż 10 dni bez przerwy. Nie stosować na twarz, pod nos ani na okolicę oczu. Po nacieraniu umyć ręce.

Przechowywanie

Przechowuj w szafce w temperaturze poniżej 20 °C, z dala od światła i kaloryfera. W cieple kamfora i olejki eteryczne ulatniają się przez nieszczelne wieczko i maść po kilku tygodniach traci zapach oraz działanie. Zjełczały, ostro pachnący starym tłuszczem preparat wyrzuć — nie da się go uratować.

Trwałość

12 miesięcy w szczelnie zamkniętym słoiczku, w chłodzie i ciemności

Wskazówki

Najczęstszy błąd to dodanie olejków do wrzącego tłuszczu — cały aromat wyparuje, zostanie sam pachnący wosk. Drugi błąd to zbyt dużo wosku: maść wychodzi twarda jak świeca i nie rozprowadza się po skórze. Sprawdź konsystencję jeszcze przed rozlaniem — kropla masy wylana na zimny talerzyk zastyga w kilkanaście sekund; jeśli jest za twarda, dolej łyżkę oleju, jeśli za miękka, dosyp 2 g wosku. Kamforę kupuj w aptece jako kamforę syntetyczną do celów zewnętrznych, nie olejek kamforowy o nieznanym stężeniu. Oliwę można zastąpić olejem słonecznikowym rafinowanym lub smalcem, ale masło shea da zbyt ciężkie podłoże pod nacieranie. Dobra maść jest jednolita, mlecznokremowa i rozpuszcza się w dłoni w kilka sekund.

Przeciwwskazania

Użyte zioła