Mieszanka przeciwłupieżowa z łopianem, tymiankiem i korą wierzby

Mieszanka przeciwłupieżowa z łopianem, tymiankiem i korą wierzby

Mieszanka

Łupież tłusty i łojotokowe zapalenie skóry głowy to w praktyce trzy problemy naraz: nadmiar łoju, przerost drożdżaków z rodzaju Malassezia i zapalenie z towarzyszącym złuszczaniem naskórka. Ta mieszanka uderza we wszystkie trzy punkty. Korzeń łopianu dostarcza inuliny, poliacetylenów i garbników — od stuleci jest podstawowym surowcem na tłuste włosy i przetłuszczającą się skórę głowy, reguluje pracę gruczołów łojowych i działa przeciwbakteryjnie. Tymianek wnosi tymol i karwakrol, silne naturalne fungistatyki, które hamują rozrost drożdżaków odpowiedzialnych za łupież. Kora wierzby to źródło salicyny i garbników: salicyna po przemianie w organizmie i na skórze działa keratolitycznie — rozluźnia zrogowaciałe łuski i pozwala je zmyć — a garbniki ściągają i wyciszają zaczerwienioną skórę. Preparat sporządza się jako odwar do płukania włosów, wyłącznie do stosowania zewnętrznego.

Metryczka

  • Typ: Mieszanka
  • Kategoria: Skóra i włosy
  • Trudność: łatwy
  • Czas przygotowania: 20 minut (sporządzenie mieszanki) + 55 minut na jedną płukankę (w tym maceracja, gotowanie i studzenie)
  • Wydajność: 100 g mieszanki — ok. 6–7 płukanek po 500 ml
  • Sezon: wrzesień–październik lub wczesna wiosna, przed wypuszczeniem pędów (zbiór korzenia łopianu z roślin jednorocznych — dwuletni korzeń jest zdrewniały i bezwartościowy); kwiecień–maj, w okresie ruszania soków, z młodych 2–3-letnich gałęzi (zbiór kory wierzby — wtedy najłatwiej schodzi i ma najwięcej salicyny); lipiec–sierpień, w pełni kwitnienia, w suchy słoneczny dzień (zbiór ziela tymianku, gdy zawartość olejku jest najwyższa); maj–wrzesień (liść rozmarynu)

Składniki

  • 40 g suszonego korzenia łopianu, rozdrobnionego (Bardanae radix)
  • 25 g suszonego ziela tymianku (Thymi herba)
  • 25 g suszonej kory wierzby, rozdrobnionej (Salicis cortex)
  • 10 g suszonego liścia rozmarynu (Rosmarini folium)
  • na jedną płukankę: 3 czubate łyżki (ok. 15 g) mieszanki + 500 ml wody
  • opcjonalnie do zakwaszenia płukanki: 1 łyżka octu jabłkowego 5% na 500 ml gotowego odwaru

Przygotowanie

  1. Sprawdź surowce. Korzeń łopianu i kora wierzby muszą być łamliwe, bez zapachu stęchlizny; tymianek ma wyraźnie pachnieć — zwietrzały tymianek nie ma tymolu, a bez tymolu ta mieszanka traci połowę sensu.
  2. Rozdrobnij korzeń łopianu i korę wierzby na kawałki 3–5 mm. Grube, całe kawałki kory nie oddadzą salicyny nawet przy 20-minutowym gotowaniu.
  3. Odważ składniki dokładnie w proporcji 40 : 25 : 25 : 10 g i wymieszaj w misce przez 1–2 minuty, aż mieszanka będzie jednorodna.
  4. Przesyp do słoika z ciemnego szkła, zakręć, opisz nazwą i datą sporządzenia.
  5. Sporządzenie płukanki: 3 czubate łyżki (ok. 15 g) mieszanki zalej 500 ml zimnej wody w rondlu ze stali nierdzewnej lub emaliowanym (nie w aluminiowym — garbniki reagują z aluminium).
  6. Odstaw na 30 minut do namoczenia — zimna maceracja wstępna uwalnia część garbników i salicyny z kory.
  7. Doprowadź do wrzenia i gotuj pod przykryciem na małym ogniu dokładnie 10 minut. Przykrycie jest konieczne, bo olejek tymiankowy jest lotny i bez pokrywki ucieknie z parą.
  8. Zdejmij z ognia i odstaw pod przykryciem na kolejne 15 minut do naciągnięcia.
  9. Przecedź przez gęste sitko lub gazę, mocno dociskając surowiec łyżką. Odwar powinien być ciemnobrunatny i cierpki w zapachu.
  10. Ostudź do temperatury ciała (ok. 37 °C). Gorąca płukanka podrażni i tak już zapaloną skórę głowy.
  11. Stosowanie: umyj włosy łagodnym szamponem, spłucz, a następnie powoli polej skórę głowy odwarem, wcierając go opuszkami palców przez 2–3 minuty (nie paznokciami — mikrourazy skóry pogarszają łojotok).
  12. NIE spłukuj płukanki wodą. Odciśnij włosy ręcznikiem i pozostaw do wyschnięcia. Odwar ma zostać na skórze — to na niej ma działać.

Dawkowanie

WYŁĄCZNIE DO STOSOWANIA ZEWNĘTRZNEGO — nie pić. Mieszanka jest przeznaczona do płukania i wcierania w skórę głowy, nie do przyjmowania doustnie. Kuracja: płukanka po każdym myciu włosów, 2–3 razy w tygodniu, przez 6–8 tygodni. Nie stosuj częściej niż co drugi dzień — garbniki przesuszają włosy i przy codziennym użyciu skóra głowy odpowiada zwiększonym wydzielaniem łoju, czyli dokładnie tym, co chcesz ograniczyć. Po 8 tygodniach zrób 3–4 tygodnie przerwy; jeśli łupież wrócił, kurację można powtórzyć. Pierwsze zmniejszenie świądu i złuszczania widać zwykle po 2–3 tygodniach — wcześniejsza ocena nie ma sensu. Uzupełniająco można wcierać 20–30 ml letniego odwaru w samą skórę głowy (bez mycia włosów) wieczorem, w dni pomiędzy myciami. Dzieci powyżej 6 lat: płukanka rozcieńczona wodą 1:1, raz w tygodniu, po konsultacji z lekarzem — łupież u dziecka zawsze wymaga wykluczenia grzybicy skóry owłosionej.

Przechowywanie

Suchą mieszankę trzymaj w szczelnym słoiku z ciemnego szkła, w suchym miejscu, w temperaturze do 20 °C, z dala od pary i światła. Nie przechowuj jej w łazience — wilgoć sprawia, że korzeń łopianu chłonie wodę, zbryla się i pleśnieje, a spleśniałej mieszanki nie da się uratować dosuszaniem, trzeba ją wyrzucić. Gotowy odwar przelej do czystej, wyparzonej butelki, zamknij i trzymaj w lodówce maksymalnie 48 godzin; przed użyciem ogrzej do temperatury ciała, stawiając butelkę w gorącej wodzie (nie w mikrofalówce). Odwar, który zmętniał, spienia się przy potrząsaniu albo pachnie kwaśno, jest zepsuty — wylej go, wtarty w skórę głowy nasili podrażnienie.

Trwałość

Sucha mieszanka: 12 miesięcy w szczelnym słoiku z ciemnego szkła. Gotowy odwar: 48 godzin w lodówce (nie zawiera konserwantów, po tym czasie zaczyna fermentować).

Wskazówki

Najczęstszy błąd: spłukiwanie płukanki wodą po nałożeniu. Odwar musi zostać na skórze — spłukany nie zdąży zadziałać i cała robota idzie na marne. Drugi błąd: gotowanie tymianku razem z korzeniem przez 20 minut w otwartym garnku. Tymol wygotuje się i zostanie ci sam odwar z korzenia. Trzymaj się 10 minut pod przykryciem. Trzeci błąd: użycie zbyt gorącej płukanki — ciepło rozszerza naczynia i nasila świąd; ma być letnia. Czwarty: aluminiowy garnek, który reaguje z garbnikami i daje szary, metaliczny odwar. Jak poznać, że wyszło: odwar jest ciemnobrunatny, prawie jak mocna herbata, wyraźnie cierpki na języku (garbniki) i pachnie ziołowo-korzennie. Jasny, słomkowy odwar oznacza, że kora była zbyt grubo pocięta albo za krótko gotowana. Czym zastąpić: rozmaryn można pominąć lub zamienić na szałwię lekarską (podobne działanie ściągające i przeciwbakteryjne, dodatkowo przyciemnia włosy). Korzenia łopianu nie zastępuj niczym — to podstawa mieszanki. Kora wierzby purpurowej działa równie dobrze jak kora wierzby białej, obie zawierają salicynę. Zakwaszenie gotowego odwaru łyżką octu jabłkowego domyka łuski włosa i wyraźnie poprawia połysk, a przy okazji obniża pH skóry głowy, co dodatkowo utrudnia życie drożdżakom. Rób mieszankę w porcjach na 2–3 miesiące — tymianek szybko traci olejek.

Przeciwwskazania

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.

Zaloguj się, aby dodać komentarz.