Napar z melisy na nerwicę żołądka

Metryczka

• Typ: Napar
• Kategoria: Sen i uspokojenie
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 15 minut
• Wydajność: ok. 230 ml — 1 porcja naparu
• Sezon: Zbiór liścia melisy: czerwiec–sierpień, tuż przed kwitnieniem lub na jego początku, w słoneczny dzień po obeschnięciu rosy — wtedy zawartość olejku jest najwyższa. Można zbierać dwa razy w sezonie (drugi pokos we wrześniu). Suszyć w cieniu, do 35 °C. Napar stosuj przez cały rok, szczególnie w okresach wzmożonego stresu.

Składniki

• 2 łyżki suszonego liścia melisy (ok. 4 g)
• 1 łyżka suszonych koszyczków rumianku (ok. 2 g)
• 1 płaska łyżeczka owocu kopru włoskiego, rozgniecionego w moździerzu (ok. 2 g)
• 1 płaska łyżeczka liścia mięty pieprzowej (opcjonalnie, przy silnych skurczach)
• 250 ml wrzącej wody

Przygotowanie

1. Owoc kopru rozgnieć w moździerzu tuż przed zaparzeniem — całe owoce nie oddają olejku.
2. Wsyp melisę, rumianek, koper i ewentualnie miętę do szklanki lub kubka o pojemności min. 300 ml.
3. Zalej 250 ml wody tuż po zagotowaniu (ok. 95 °C).
4. NATYCHMIAST przykryj spodkiem lub pokrywką — olejek melisy i rumianku ulatnia się z parą; niezakryty napar traci większość działania rozkurczowego.
5. Parz 10–15 minut. Dłużej nie warto: po 20 minutach wyciąga się głównie garbniki i napar gorzknieje.
6. Przecedź, lekko odciskając surowiec łyżką o ścianki sitka.
7. Pij ciepły, małymi łykami, nie duszkiem — szybkie wypicie ciepłego płynu samo w sobie może nasilić uczucie ucisku.
8. Nie dosładzaj cukrem; ewentualnie łyżeczka miodu po ostudzeniu do 50 °C.

Dawkowanie

Dorośli: 1 szklanka (ok. 250 ml) ciepłego naparu 2–3 razy dziennie — najlepiej 20–30 minut po posiłku (rozkurczowo) oraz jedna porcja na 30–60 minut przed snem. Kuracja: minimum 2–3 tygodnie regularnego picia; melisa nie działa jak lek doraźny, jej efekt kumuluje się. Przy nasilonym napięciu można pić do 4 szklanek dziennie przez tydzień. Dzieci 6–12 lat: pół szklanki (ok. 120 ml) 1–2 razy dziennie. Dzieci 3–6 lat: 50–80 ml raz dziennie, wyłącznie melisa z rumiankiem (bez mięty — mentol jest przeciwwskazany u małych dzieci). Niemowlętom nie podawać.

Przechowywanie

Napar przygotowuj na bieżąco — melisa po kilku godzinach traci lotny olejek i zostaje sama gorycz z garbnikami. Jeśli musisz zrobić zapas na dzień, przelej do termosu i wypij w ciągu 8 godzin. Susz melisy trzymaj w szczelnym słoiku z ciemnego szkła, w chłodnym i suchym miejscu; w otwartym woreczku traci olejek w kilka tygodni. Dobry susz po roztarciu w palcach wyraźnie pachnie cytryną — jeśli pachnie tylko sianem, jest bezwartościowy i nadaje się już tylko do kąpieli.

Trwałość

Napar: pić na świeżo, maks. 8 godzin w lodówce. Susz melisy: 12 miesięcy, potem traci olejek.

Wskazówki

Błąd numer jeden: parzenie bez przykrycia. Olejek eteryczny melisy jest lotny — bez pokrywki wypijesz herbatkę o smaku melisy, ale bez działania rozkurczowego. Błąd numer dwa: kupowanie melisy w torebkach ekspresowych z pyłu roślinnego — surowiec przemiał i wietrzeje. Bierz susz liściasty, całe lub grubo krojone liście. Melisa jest wyjątkowo wrażliwa na suszenie: powyżej 35 °C traci cytral i pachnie jak siano. Suszy się ją w cieniu, w przewiewie, cienką warstwą, maksymalnie 2–3 dni. Jeśli masz świeżą melisę, użyj 4–5 łyżek posiekanych liści na szklankę (świeży surowiec jest ok. 4× słabszy wagowo przez wodę). Zamiast rumianku możesz dać kwiat lipy (1 łyżka) — działa łagodniej. Przy silnym komponencie lękowym dołóż 1 łyżeczkę ziela serdecznika, ale liczy się wtedy z wyraźną goryczą. Dobrze zaparzony napar jest jasnożółty do zielonkawego, wyraźnie pachnie cytryną i nie jest gorzki — gorycz oznacza przeparzenie.

Przeciwwskazania

Użyte zioła