Nasiadówka ze skrzypu i mniszka przy zapaleniu pęcherza

Metryczka

• Typ: Kapiel
• Kategoria: Drogi moczowe
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 2 godziny moczenia skrzypu + 30 minut gotowania i parzenia + 20 minut kąpieli
• Wydajność: sucha mieszanka na 3 nasiadówki; jednorazowy wywar ok. 2,5 litra na jedną kąpiel w ok. 15 litrach wody
• Sezon: skrzyp polny: czerwiec–sierpień (pędy letnie, zielone, przed zbrunatnieniem); liść mniszka: kwiecień–maj (młode, przed kwitnieniem); nawłoć: lipiec–wrzesień (szczyty pędów na początku kwitnienia); rumianek: maj–lipiec (koszyczki, gdy płatki są jeszcze poziome); krwawnik: czerwiec–wrzesień. Samą nasiadówkę robisz oczywiście wtedy, gdy jest potrzebna — najczęściej jesienią i zimą, z surowca zebranego latem

Składniki

• 40 g suszonego ziela skrzypu polnego (Equiseti herba)
• 30 g suszonego liścia mniszka lekarskiego (Taraxaci folium)
• 20 g suszonego ziela nawłoci pospolitej (Solidaginis herba)
• 20 g suszonego koszyczka rumianku (Matricariae flos)
• 10 g suszonego ziela krwawnika pospolitego (Millefolii herba)
• 3 litry wody na odwar
• ok. 12–15 litrów ciepłej wody do rozcieńczenia w miednicy
• 1 łyżka soli morskiej niejodowanej (opcjonalnie, wspiera odczyn kąpieli)

Przygotowanie

1. Odważ surowce i wymieszaj je w suchej misce. Z gotowej mieszanki na jedną nasiadówkę odmierz 60 g (ok. 6 czubatych łyżek) — reszta wystarczy na kolejne 2 zabiegi.
2. Skrzyp wymaga osobnego traktowania: 40 g skrzypu zalej 1,5 litra zimnej wody i moczyć 2 godziny, następnie gotuj pod przykryciem 20 minut. Krzemionka ze skrzypu nie przechodzi do wody podczas krótkiego parzenia — potrzebuje długiego gotowania, inaczej cały surowiec jest zmarnowany.
3. Osobno zagotuj 1,5 litra wody, zdejmij z ognia i zalej nią mniszek, nawłoć, rumianek i krwawnik. Przykryj i parz 20 minut — rumianku i krwawnika NIE gotuj, bo tracisz olejek eteryczny (azuleny) odpowiedzialny za działanie przeciwzapalne.
4. Oba płyny odcedź przez gęste sitko lub gazę i połącz w jednym naczyniu. Masz ok. 2,5–2,8 litra gotowego wywaru.
5. Do miednicy nasiadowej lub czystej wanny wlej wywar i dopełnij ciepłą wodą do ok. 15 litrów — tyle, by po usiądnięciu woda sięgała do połowy brzucha, ale NIE zakrywała klatki piersiowej.
6. Ustaw temperaturę na 37–38 °C i sprawdź ją termometrem, nie ręką. Powyżej 39 °C nasiadówka rozszerza naczynia miednicy tak mocno, że po wyjściu pojawia się zawrót głowy i spadek ciśnienia.
7. Usiądź w miednicy na 15–20 minut. Stopy trzymaj poza wodą, na macie lub ręczniku, kolana i tułów okryj kocem — chodzi o to, żeby ciepło działało punktowo na miednicę, a reszta ciała nie wyziębiła się.
8. Jeśli woda w trakcie stygnie poniżej 36 °C, dolej ostrożnie gorącej po ściance, mieszając ręką, żeby nie poparzyć krocza.
9. Po zabiegu NIE spłukuj się — osusz się przez delikatne przykładanie ręcznika, załóż suchą bawełnianą bieliznę, wełniane skarpety i połóż się pod kocem na co najmniej 30 minut. Wyjście na chłód zaraz po nasiadówce niweczy cały efekt i grozi nawrotem.
10. Resztę suchej mieszanki przesyp do szczelnego, ciemnego słoika.

Dawkowanie

Do stosowania wyłącznie zewnętrznego. Jedna nasiadówka 15–20 minut, 1 raz dziennie, najlepiej wieczorem przed snem — wtedy rozgrzana miednica i sen pod kocem dają najlepszy efekt. W ostrym rzucie: przez 3–5 dni z rzędu. Kuracji nie prowadź dłużej niż 7 dni bez konsultacji. Jeśli po 48 godzinach nasiadówek objawy nie ustępują, pojawia się gorączka powyżej 38 °C, dreszcze, ból w okolicy lędźwiowej lub krew w moczu — natychmiast do lekarza, to sygnał zajęcia nerek. Nasiadówka NIE zastępuje picia płynów: równolegle wypijaj co najmniej 2 litry wody dziennie. Nie podawaj doustnie tej mieszanki — proporcje są przeliczone na kąpiel, nie na napar.

Przechowywanie

Suchy surowiec trzymaj w szczelnie zamkniętym słoiku ze szkła oranżowego lub w blaszanej puszce, w temperaturze pokojowej, z dala od pary kuchennej. Zioła chłoną wilgoć — źle przechowywana mieszanka zbryla się, traci zapach i pleśnieje (szare naloty, stęchły zapach = wyrzucić bez wahania). Wywaru nie przetrzymuj: po kilkunastu godzinach w cieple zaczynają się w nim namnażać bakterie, a nasiadówka z takiej wody to prosta droga do pogorszenia stanu, który chciałeś złagodzić.

Trwałość

sucha mieszanka: 12 miesięcy w szczelnym słoiku. Gotowy wywar: zużyć w ciągu 24 godzin (w lodówce), potem wylać — to pożywka bakteryjna

Wskazówki

Najczęstszy błąd: parzenie skrzypu jak zwykłego ziela. Krzemionka jest w nim związana i przechodzi do wody dopiero po namoczeniu i długim gotowaniu — 20 minut wrzenia to minimum, a 2 godziny wcześniejszego moczenia w zimnej wodzie zwiększają wydajność ekstrakcji nawet dwukrotnie. Drugi błąd: za gorąca woda. Zielarska nasiadówka to 37–38 °C, nie 42 °C; przy wyższej temperaturze pęcherz reaguje paradoksalnym skurczem i pieczenie się nasila. Trzeci: wychłodzenie po zabiegu — jeśli po nasiadówce siadasz na zimnym krześle albo wychodzisz na balkon, cały efekt przepada. Rumianek można zastąpić kwiatem nagietka (podobne działanie przeciwzapalne), nawłoć — zielem fiołka trójbarwnego lub liściem borówki brusznicy, mniszek — liściem brzozy. Krwawnik przy skłonności do krwawień pomiń całkiem. Dobrze zrobiony wywar jest przejrzysty, ciemnozłocisty i pachnie trawiasto-rumiankowo; mętny, kwaśno pachnący oznacza, że stał za długo. Po prawidłowej nasiadówce parcie na mocz wyraźnie słabnie w ciągu godziny, a mięśnie dna miednicy są rozluźnione — jeśli po zabiegu czujesz zawrót głowy i osłabienie, woda była za gorąca albo siedziałeś za długo.

Przeciwwskazania

Użyte zioła