Okład z liści łopianu na bóle reumatyczne kolan

Metryczka

• Typ: Oklad
• Kategoria: Stawy i mięśnie
• Trudność: łatwy
• Czas przygotowania: 35 minut przygotowania + 1–2 godziny okładu (lub na noc)
• Wydajność: 1 okład na oba kolana; odwar wystarcza na 2–3 okłady
• Sezon: Liście łopianu zbieraj od maja do września, najlepiej w czerwcu–lipcu, z roślin pierwszorocznych (rozeta bez pędu kwiatowego). Korzeń łopianu wykopuj jesienią pierwszego roku (wrzesień–listopad) albo wczesną wiosną drugiego (marzec–kwiecień), przed wybiciem pędu — potem drewnieje. Wiązówkę błotną zbieraj w pełni kwitnienia (czerwiec–sierpień), rumianek w maju–sierpniu. Sam okład najbardziej przydaje się jesienią i zimą, gdy zmiany ciśnienia i wilgoć nasilają bóle reumatyczne.

Składniki

• 4–6 dużych, świeżych liści łopianu większego (albo mniejszego), zdrowych, bez plam i przeżarć
• 2 łyżki suszonego korzenia łopianu, rozdrobnionego
• 1 łyżka suszonego ziela wiązówki błotnej
• 1 łyżka suszonego kwiatu rumianku
• 500 ml wody na odwar
• 1 łyżka oleju rzepakowego lub oliwy do natłuszczenia skóry
• bandaż elastyczny albo chusta do przymocowania liści
• wełniana chusta lub ręcznik na wierzch (utrzymanie ciepła)
• wałek do ciasta lub butelka (do zgniecenia nerwów liścia)

Przygotowanie

1. Zbierz liście łopianu z dala od dróg, wysypisk i pól opryskiwanych — łopian kumuluje metale ciężkie i azotany. Wybieraj liście z rośliny pierwszorocznej, młodej, o średnicy dłoni lub większe.
2. Umyj liście w zimnej wodzie i osusz ściereczką.
3. Przygotuj odwar: 2 łyżki rozdrobnionego korzenia łopianu zalej 500 ml zimnej wody, zagotuj i gotuj pod przykryciem 10 minut. Zdejmij z ognia, dorzuć wiązówkę i rumianek, przykryj, odstaw na 15 minut, przecedź.
4. Nerwy (grube żyłki) na spodniej stronie liści rozgnieć wałkiem albo delikatnie ubij tłuczkiem — liść ma zwiotczeć i puścić sok, bo to sok wnika w skórę.
5. Zanurz liście na 2–3 minuty w gorącym odwarze (ok. 50 °C) — zmiękną i nasiąkną wyciągiem.
6. Zrób próbę uczuleniową: kawałek liścia na wewnętrzną stronę przedramienia na 30 minut. Łopian jest rośliną astrowatą i u alergików może uczulać.
7. Skórę kolana natłuść cienką warstwą oleju.
8. Przyłóż liście SPODNIĄ, jaśniejszą i owłosioną stroną do skóry — to ta strona zawiera więcej substancji czynnych i lepiej przylega. Okładaj kolano dookoła, zachodząc liśćmi na siebie jak dachówką.
9. Owiń luźno bandażem — na tyle, żeby liście trzymały, ale nie na tyle, żeby uciskać kolano. Na wierzch wełniana chusta.
10. Trzymaj 1–2 godziny w spoczynku, z nogą uniesioną, albo — przy przewlekłym bólu — zostaw okład na noc, jeśli nie ma podrażnienia po pierwszej godzinie.
11. Zdejmij, obmyj skórę letnią wodą, osusz i natłuść. Liście wyrzuć.
12. Odwar, którego nie zużyłeś, przechowaj w lodówce do 48 godzin — jutrzejszy okład zanurzysz w podgrzanym.

Dawkowanie

Okład zewnętrzny na skórę nieuszkodzoną. Stosuj raz dziennie, 1–2 godziny, najlepiej wieczorem; przy przewlekłym bólu zwyrodnieniowym można zostawić na noc, ale dopiero po sprawdzeniu, że po pierwszej godzinie skóra nie jest podrażniona. Kuracja: 10–14 dni z rzędu, potem tydzień przerwy; efekt narasta stopniowo i zwykle staje się wyraźny po 5–7 dniach. Preparat nie jest przeznaczony do picia; jeśli chcesz wspomóc kurację doustnie, odwar z korzenia łopianu pija się osobno w dawce pół szklanki 2 razy dziennie po jedzeniu, przez maksymalnie 3–4 tygodnie — ale to już inne zastosowanie i wymaga świadomości przeciwwskazań. DZIECI: okład zewnętrzny dopuszczalny od 6 roku życia, przez 30–45 minut, po próbie uczuleniowej; nie zostawiać na noc.

Przechowywanie

Świeże liście łopianu przechowuj najwyżej dobę: w lodówce, w papierowej torbie albo owinięte w wilgotną ściereczkę; więdnące, zżółkłe liście nie mają już soku i są bezużyteczne. Odwar trzymaj w wyparzonym, szczelnie zamkniętym słoiku w lodówce nie dłużej niż 48 godzin — mętnienie, kwaśny zapach i bąbelki oznaczają, że sfermentował i grozi zakażeniem skóry. Suszony korzeń łopianu, wiązówkę i rumianek przechowuj w ciemnych, szczelnych słoikach do 12 miesięcy, w suchym miejscu; korzeń łopianu chłonie wilgoć i łatwo pleśnieje.

Trwałość

liście świeże — zużyć tego samego dnia; odwar — 48 godzin w lodówce

Wskazówki

Najczęstszy błąd: przykładanie liścia wierzchnią, ciemnozieloną stroną do skóry. Substancje czynne wydostają się przez spodnią, owłosioną stronę — i to nią liść przykłada się do ciała. Drugi błąd: nierozgnieciony liść. Nietknięty wałkiem liść jest tylko zielonym opatrunkiem; dopiero zgniecione nerwy puszczają sok. Trzeci: zbiór liści z rośliny drugorocznej, kwitnącej — takie liście są twarde, włókniste i ubogie w sok; bierz liście z rozety pierwszorocznej. Czwarty: zbiór przy drodze; łopian jest hiperakumulatorem metali ciężkich i taki okład zrobi więcej szkody niż pożytku. Okład zadziałał, gdy po zdjęciu skóra jest lekko wilgotna, chłodna i nieco pachnie ziołami, a sztywność kolana rano jest mniejsza. Zimą, gdy nie ma świeżych liści, zastąp je kompresem z gazy nasączonej gorącym odwarem z korzenia łopianu (zmieniaj co 10 minut przez pół godziny) albo liśćmi kapusty głowiastej — to drugi klasyczny ludowy okład na kolana, przygotowywany tak samo: rozbić nerwy wałkiem i przyłożyć. Wiązówkę można zastąpić korą wierzby białej (też salicylany), a rumianek — kwiatem nagietka.

Przeciwwskazania

Użyte zioła