Ocet
Oksymel to jeden z najstarszych preparatów galenowych — połączenie miodu i octu, znane już Hipokratesowi, w którym ocet pełni rolę rozpuszczalnika wyciągającego z ziela zarówno związki polarne, jak i część olejków, a miód konserwuje wyciąg i łagodzi jego ostrość. Wersja miętowa celuje w niestrawność czynnościową: mentol i menton z liścia mięty pieprzowej działają rozkurczowo na mięśniówkę gładką przewodu pokarmowego i pobudzają wydzielanie żółci, przez co znoszą uczucie pełności, wzdęcia i skurcze po zbyt obfitym posiłku. Kwas octowy dodatkowo pobudza wydzielanie soku żołądkowego, więc preparat sprawdza się przy leniwym trawieniu i ciężarze po tłustym jedzeniu. Jest bezalkoholowy, więc stanowi alternatywę dla nalewki tam, gdzie alkoholu użyć nie można.
Dorośli: 1 łyżka oksymelu (15 ml) rozpuszczona w pół szklanki (100-150 ml) letniej lub ciepłej wody, wypijana PO posiłku — przy uczuciu pełności, wzdęciach i ciężkości. Maksymalnie 3 razy dziennie. Doraźnie: 1 łyżeczka prosto z butelki, popita wodą. Stosowanie doraźne — do ustąpienia dolegliwości; przy stosowaniu regularnym nie dłużej niż 4 tygodnie, potem 2 tygodnie przerwy. Dzieci powyżej 6. roku życia: 1 łyżeczka (5 ml) na pół szklanki wody, maksymalnie 2 razy dziennie. Uwaga na zęby: preparat jest kwaśny i słodki jednocześnie — po wypiciu przepłucz usta czystą wodą, ale nie szczotkuj zębów przez 30 minut. Nie pić nierozcieńczonego więcej niż jedną łyżeczkę naraz.
Przechowuj w butelkach z ciemnego szkła, szczelnie zamkniętych, w chłodnym i ciemnym miejscu (10-18 °C). Po otwarciu przenieś do lodówki. Wysokie stężenie miodu i kwas octowy razem dają dobrą trwałość, ale preparat rozcieńczony wodą (na przykład przez wkładanie mokrej łyżki do butelki) zaczyna fermentować — zawsze nabieraj suchą łyżką. Objawy zepsucia: bąbelki i syczenie przy otwieraniu, kożuch pleśni, zapach drożdżowy lub alkoholowy. Krystalizacja miodu w butelce nie jest wadą — wystarczy postawić butelkę w kąpieli wodnej o temperaturze do 40 °C i wymieszać. Nie przechowywać w naczyniach metalowych.
12 miesięcy w ciemnej butelce; po otwarciu 6 miesięcy
Podstawowy błąd to podgrzewanie oksymelu, żeby szybciej rozpuścić miód. Powyżej 40 °C tracisz enzymy miodu i ulatnia się mentol — zostaje słodki ocet bez działania. Bądź cierpliwy: zimne rozpuszczanie działa, tylko trwa. Drugi błąd: proporcja. Zbyt mało miodu (poniżej 1:2) daje preparat ostry, drapiący gardło i słabo trwały; zbyt dużo (powyżej 1:4) robi z niego syrop, który wolno się rozpuszcza w wodzie i za mocno obciąża cukrem. Sprawdzona proporcja to 1 część wyciągu octowego na 2-3 części miodu wagowo. Trzeci: niewyciśnięcie ziela — w mokrym suszu zostaje jedna trzecia ekstraktu, więc odciskaj przez gazę do ostatniej kropli. Test udanego oksymelu: gęsty jak rzadki syrop, ciemno-bursztynowy, w nosie wyraźnie miętowy, w smaku najpierw słodki, potem kwaśny, z chłodzącym finiszem na języku. Jeśli nie czujesz chłodu mentolowego, susz był stary — mięta traci olejek po roku przechowywania. Zamienniki ziela: melisa (łagodniejsza, dodatkowo uspokajająca), koper włoski (przy wzdęciach u dzieci), tymianek (przy niestrawności z fermentacją jelitową). Oksymel to dobre rozwiązanie dla osób, które nie mogą pić nalewek — daje podobne działanie rozkurczowe bez alkoholu.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.