Wywar
Senes to jeden z najsilniejszych surowców przeczyszczających w europejskim zielarstwie i należy go traktować z pełną powagą leku, a nie herbatki. Zawarte w liściu sennozydy A i B nie działają same — rozkładane są dopiero przez florę bakteryjną jelita grubego do reinantronu, który drażni sploty nerwowe okrężnicy i pobudza perystaltykę oraz hamuje wchłanianie zwrotne wody. Skutek pojawia się dlatego z opóźnieniem 8–12 godzin, co decyduje o porze przyjęcia. Do wywaru dodaje się kminek i koper włoski, ponieważ antranoidy senesu wywołują skurczowe bóle brzucha, a olejki eteryczne tych dwóch surowców je łagodzą. Ten preparat jest doraźny — stosowany dłużej niż kilka dni prowadzi do jelita atonicznego, czyli do zaparcia jeszcze gorszego niż wyjściowe.
Dorośli i młodzież powyżej 12. roku życia: 200 ml wywaru raz dziennie, wieczorem, na 1–2 godziny przed snem — wypróżnienie nastąpi po 8–12 godzinach, czyli rano. Zaczynaj zawsze od najmniejszej działającej dawki (1 g liścia); dopiero jeśli po 2 dniach nie ma efektu, zwiększ do maksymalnie 2 g liścia na dobę. Nie przyjmuj wywaru dwa razy dziennie i nie łącz go z innymi środkami przeczyszczającymi. STOSOWANIE MAKSYMALNIE 7 KOLEJNYCH DNI. Jeśli po tygodniu zaparcie nie ustąpiło, przerwij kurację i zgłoś się do lekarza — dłuższe stosowanie jest szkodliwe i nie leczy przyczyny. Senes nie jest środkiem do codziennego stosowania ani do odchudzania. Dzieci poniżej 12. roku życia: nie podawać w żadnej dawce.
Wywar przygotowuj bezpośrednio przed użyciem. Jeśli musisz go przechować, trzymaj szczelnie zamknięty w lodówce w temperaturze 2–6 °C maksymalnie 24 godziny — jest to płyn bogaty w cukry i szybko zasiedlają go bakterie oraz drożdże, a zmętniały lub kwaśno pachnący wywar nadaje się tylko do wylania. Suchy liść senesu przechowuj w szczelnym, ciemnym słoju do 12 miesięcy; wilgotny surowiec traci sennozydy i pleśnieje.
24 godziny w lodówce; najlepiej przygotować świeży na każdą dawkę
Najczęstszy i najgroźniejszy błąd to traktowanie senesu jak zwykłej herbaty ziołowej i picie go tygodniami — efekt jest odwrotny do zamierzonego, bo jelito przestaje pracować samo. Drugi błąd to przedawkowanie z niecierpliwości: senes nie działa szybciej po większej dawce, tylko boleśniej. Trzeci to gotowanie dłużej niż 3 minuty, co wyciąga żywice odpowiedzialne za kolkę. Jeśli mimo kminku i kopru odczuwasz silne skurcze, zmniejsz dawkę senesu o połowę zamiast rezygnować z całości. Wersja delikatniejsza dla wrażliwych: zamiast wywaru zrób macerat zimny — 1 g liścia zalej 200 ml wody o temperaturze pokojowej na 10–12 godzin i przecedź; woda zimna nie ekstrahuje żywic, więc preparat prawie nie wywołuje bólu, choć działa nieco słabiej. Kruszyna pospolita daje działanie łagodniejsze od senesu i jest lepszym wyborem, jeśli spodziewasz się kilku dni kuracji. Docelowo jednak zaparcie leczy się błonnikiem (babka jajowata, płesznik, siemię lniane), wodą i ruchem, a senes jest tylko doraźnym awaryjnym rozwiązaniem.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.