Mieszanka na łuszczycę z łopianem, mniszkiem i fiołkiem trójbarwnym

Metryczka

• Typ: Mieszanka
• Kategoria: Skóra i włosy
• Trudność: średni
• Czas przygotowania: 20 minut na sporządzenie mieszanki + 30 minut na przygotowanie jednej porcji odwaru
• Wydajność: 100 g mieszanki = ok. 16 porcji; jedna porcja to ok. 250 ml gotowego odwaru
• Sezon: korzeń łopianu i mniszka — jesień (wrzesień–październik) lub wczesna wiosna (marzec–kwiecień), przed wypuszczeniem pędów; kłącze perzu — wiosna lub jesień; ziele bratka — maj–sierpień, w pełni kwitnienia; liść pokrzywy — maj–lipiec, przed kwitnieniem; liść szałwii — czerwiec–sierpień. Mieszankę składa się najlepiej późną jesienią, a kuracje prowadzi zimą i wiosną, gdy łuszczyca zwykle się zaostrza.

Składniki

• 25 g korzenia łopianu większego, ciętego
• 20 g ziela fiołka trójbarwnego (bratka polnego)
• 20 g korzenia mniszka lekarskiego, ciętego
• 15 g kłącza perzu właściwego, rozdrobnionego
• 10 g liścia pokrzywy zwyczajnej
• 10 g liścia szałwii lekarskiej
• 350 ml zimnej wody na jedną porcję odwaru

Przygotowanie

1. Zważ surowce w podanych proporcjach — łącznie wychodzi 100 g mieszanki. Ważenie, nie odmierzanie łyżkami: korzeń łopianu jest kilkakrotnie cięższy objętościowo od ziela bratka.
2. Grubsze kawałki korzenia łopianu i mniszka potnij nożem na fragmenty nie większe niż 5 mm — nieprzecięty, gruby korzeń nie odda substancji czynnych nawet po 10 minutach gotowania.
3. Wymieszaj wszystkie surowce w suchej misce przez minutę, aż mieszanka będzie jednorodna. Przesyp do szczelnego słoja z ciemnego szkła.
4. Na jedną porcję: 1 czubatą łyżkę mieszanki (ok. 6 g) zalej 350 ml ZIMNEJ wody w rondelku (nie w garnku żeliwnym — garbniki szałwii reagują z żelazem).
5. Doprowadź do wrzenia i gotuj pod przykryciem na małym ogniu dokładnie 5 minut. To otwiera korzenie i kłącze perzu.
6. Zdejmij z ognia, nie odkrywając, i odstaw na 20 minut do naciągnięcia — na tym etapie oddają się saponiny bratka i olejki szałwii, które przy dłuższym gotowaniu by się zdegradowały lub wyparowały.
7. Przecedź przez gęste sitko, dociskając surowiec łyżką. Wychodzi ok. 250 ml gotowego odwaru.
8. Pij ciepły, nieosłodzony. Gorycz mniszka i łopianu jest tu czynnikiem terapeutycznym — to ona uruchamia wydzielanie żółci, więc miód i cukier osłabiają działanie mieszanki.

Dawkowanie

Dorośli: 1 szklanka (ok. 250 ml) ciepłego odwaru 2–3 razy dziennie, 20–30 minut PRZED posiłkiem. Kuracja podstawowa: 6–8 tygodni bez przerwy, potem 2–3 tygodnie przerwy. Efekt na skórze pojawia się najwcześniej po 4–6 tygodniach — mieszanka działa przez metabolizm, nie miejscowo, i nie ma sensu oceniać jej po tygodniu. Można powtarzać 2–3 razy w roku. Pierwsze 3–4 dni pij tylko 1 szklankę dziennie: gwałtowne pobudzenie odpływu żółci i diurezy potrafi dać kolkę lub przejściowe nasilenie zmian skórnych. W trakcie kuracji pij minimum 2 litry wody dziennie — perz i pokrzywa działają moczopędnie i bez nawodnienia kuracja nie ma sensu. Dzieci poniżej 12 lat: nie stosować (szałwia i gorycze łopianu nie są dla nich przebadane w tych dawkach). Młodzież 12–16 lat: pół dawki, wyłącznie po konsultacji z lekarzem.

Przechowywanie

Suchą mieszankę trzymaj w szczelnym słoiku z ciemnego szkła lub nieprzezroczystej puszce, w chłodnym i suchym miejscu, z dala od pary kuchennej i kuchenki. Korzeń łopianu chłonie wilgoć jak gąbka — jeśli mieszanka zbryla się w palcach albo pachnie stęchlizną, nadaje się tylko do wyrzucenia. Gotowy odwar przelej do zakręconej butelki i trzymaj w lodówce; po dobie mętnieje, traci gorycze i zaczyna fermentować. Podgrzewaj porcję przed piciem, ale nie gotuj ponownie.

Trwałość

sucha mieszanka: 12 miesięcy; gotowy odwar: 24 godziny w lodówce

Wskazówki

Najczęstszy błąd to zaparzanie mieszanki jak herbaty — trzy z sześciu składników to twarde korzenie i kłącza, które bez 5 minut gotowania oddadzą jedynie kolor. Drugi błąd: rezygnacja po dwóch tygodniach, bo nic się nie dzieje; ta mieszanka działa przez wątrobę i nerki, a naskórek odnawia się kilka tygodni. Trzeci: słodzenie. Czwarty: picie odwaru bez zwiększenia ilości wody w ciągu dnia. Korzeń łopianu poznasz po tym, że dobrze wysuszony łamie się z trzaskiem i pachnie ziemisto-słodkawo; gumowaty i wilgotny jest niedosuszony i spleśnieje w słoiku. Bratek możesz zastąpić 20 g fiołka polnego (bardzo zbliżony skład saponinowy), a perz — 15 g korzenia mydlnicy lekarskiej, jeśli chcesz mocniejszego działania saponinowego (ale mydlnica drażni żołądek, więc pij po jedzeniu). Że odwar wyszedł, poznasz po głębokiej brunatnozłotej barwie, wyraźnej goryczy na tylnej części języka i ziemistym, korzeniowym zapachu. Blady, słomkowy kolor oznacza za krótkie gotowanie albo za grubo pocięty korzeń.

Przeciwwskazania

Użyte zioła