Metryczka
- Typ: Mieszanka
- Kategoria: Oczyszczanie i metabolizm
- Trudność: łatwy
- Czas przygotowania: 20 minut (sporządzenie mieszanki) + 15 minut na porcję naparu
- Wydajność: 180 g suchej mieszanki, czyli ok. 60 porcji naparu po 250 ml
- Sezon: Liść mniszka: kwiecień–maj (młody, przed kwitnieniem). Korzeń mniszka: wrzesień–październik. Liść pokrzywy: maj–lipiec, przed kwitnieniem. Liść brzozy: maj, gdy jest jeszcze młody i lepki. Ziele skrzypu polnego: czerwiec–sierpień, wyłącznie pędy letnie, płonne. Liść mięty: czerwiec–sierpień, tuż przed kwitnieniem. Mieszankę najlepiej złożyć jesienią, gdy dostępne są wszystkie surowce.
Składniki
- 30 g liścia zielonej herbaty (Camellia sinensis, niefermentowanej)
- 30 g liścia mniszka lekarskiego (Taraxaci folium)
- 20 g korzenia mniszka lekarskiego (Taraxaci radix)
- 30 g liścia pokrzywy (Urticae folium)
- 20 g liścia brzozy brodawkowatej (Betulae folium)
- 20 g ziela skrzypu polnego (Equiseti herba)
- 20 g liścia mięty pieprzowej (Menthae piperitae folium)
- 10 g owocu kopru włoskiego, rozgniecionego
- 250 ml wody o temperaturze 80 °C na jedną porcję naparu
Przygotowanie
- Rozdrobnij korzeń mniszka na kawałki do 5 mm — grubsze kawałki nie zdążą oddać goryczy w czasie parzenia.
- Rozgnieć owoc kopru włoskiego w moździerzu bezpośrednio przed mieszaniem; zmielony wcześniej traci anetol.
- Odważ wszystkie surowce i wymieszaj je w dużej misce, przesypując dłonią od dna ku górze przez ok. 2 minuty, aż rozkład liścia herbaty i mięty będzie równomierny.
- Przesyp mieszankę do słoika z ciemnego szkła, zakręć, opisz nazwą i datą.
- Przygotowanie porcji: 1 czubatą łyżeczkę (ok. 3 g) mieszanki wsyp do kubka lub zaparzacza.
- Zagotuj wodę i odstaw ją na 4–5 minut, aż spadnie do ok. 80 °C — wrzątek zniszczy katechiny zielonej herbaty i wyciągnie z niej gorzkie garbniki.
- Zalej 250 ml wody o temperaturze 80 °C, przykryj spodkiem i parz 8 minut. To kompromis: herbata woli krócej, korzeń mniszka dłużej.
- Przecedź przez gęste sitko, lekko odciskając surowiec.
- Pij ciepły, bez cukru i bez mleka — białka mleka wiążą katechiny.
Dawkowanie
Dorośli: 250 ml naparu 2–3 razy dziennie, 30 minut po posiłkach. Ostatnia porcja najpóźniej o 16:00 — mieszanka zawiera kofeinę i działa moczopędnie, więc wypita wieczorem zaburzy sen i zmusi do wstawania w nocy. W trakcie kuracji pij dodatkowo co najmniej 1,5 l zwykłej wody dziennie, bo preparat odwadnia. Kuracja: 4 tygodnie, następnie 2 tygodnie przerwy. Nie stosować u dzieci. Preparat wyłącznie wspomagający — bez deficytu kalorycznego nie działa.
Przechowywanie
Szczelny słoik z ciemnego szkła lub metalowa puszka, w suchym i chłodnym miejscu, z dala od kawy i przypraw — liść herbaty i mięta chłoną obce zapachy i przejmują je nieodwracalnie. Nie trzymaj mieszanki nad kuchenką ani w szafce obok czajnika: para wodna powoduje zbrylanie i pleśń. Gotowy napar pij świeży, najwyżej w ciągu 2 godzin; przechowywany traci katechiny i cierpknieje.
Trwałość
10 miesięcy w szczelnym słoiku; zielona herbata w mieszance starzeje się najszybciej i po tym czasie napar traci wartość
Wskazówki
Najczęstszy błąd to zalanie mieszanki wrzątkiem — zielona herbata robi się wtedy gorzka i szara, a cały napar niepijalny. Drugi: traktowanie spadku wagi z pierwszego tygodnia jako spalonego tłuszczu; to wyłącznie odwodnienie, które wróci w ciągu dwóch dni po odstawieniu. Trzeci: picie mieszanki bez zwiększenia podaży wody — efektem są zaparcia i bóle głowy. Skrzyp polny trzeba kupować z pewnego źródła: bardzo podobny skrzyp błotny jest trujący (zawiera palustrynę), a różnią się budową pochewek liściowych — jeśli nie masz pewności co do surowca, pomiń skrzyp, mieszanka będzie działać nadal. Liść brzozy można zastąpić zielem nawłoci, a miętę pieprzową miętą zieloną. Dobrze złożona mieszanka daje napar bursztynowo-zielonkawy, klarowny, o gorzkawo-miętowym smaku; napar mętny, brunatny i wybitnie gorzki oznacza przegrzaną wodę albo za długie parzenie.
Przeciwwskazania
Nie stosować przy niewydolności serca i nerek, przy obrzękach wynikających z tych chorób oraz przy konieczności ograniczania płynów — silne działanie moczopędne (mniszek, brzoza, skrzyp) może pogorszyć stan i wywołać zaburzenia elektrolitowe. Przeciwwskazane przy niedrożności dróg żółciowych, kamicy żółciowej z ryzykiem zaczopowania przewodu, ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego (mniszek, mięta) oraz przy chorobie wrzodowej w fazie zaostrzenia i refluksie (katechiny, kofeina, mięta rozluźniająca zwieracz przełyku). Ciąża i laktacja: nie stosować. Dzieci: nie stosować. Nadwrażliwość na rośliny astrowate wyklucza mniszek. Interakcje: sumuje się z lekami moczopędnymi (ryzyko odwodnienia i hipokaliemii), osłabia działanie warfaryny (witamina K z pokrzywy i zielonej herbaty), hamuje wchłanianie żelaza (garbniki — zachować 2 godziny odstępu od preparatów żelaza), może nasilać działanie leków przeciwcukrzycowych i obniżających ciśnienie. Ostrożnie przy nadciśnieniu, zaburzeniach rytmu serca, nadczynności tarczycy i bezsenności — kofeina nasila objawy. Skrzypu nie stosować dłużej niż 4 tygodnie bez przerwy (ryzyko podrażnienia nerek i niedoboru tiaminy); tego samego limitu trzymaj się dla całej mieszanki. Nie łączyć z odchudzającymi preparatami przeczyszczającymi (senes, kruszyna) — grozi to poważnym odwodnieniem i utratą potasu.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszą osobą, która się wypowie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.